Επιστρέφοντας στο σπίτι ο δεκαπεντάχρονος Μίχαελ Μπεργκ παθαίνει μια κρίση. Τον βοηθά μια τριανταπεντάρα. Αργότερα ο έφηβος την επισκέπτεται με μια ανθοδέσμη, για να την ευχαριστήσει. Την ξαναεπισκέπτεται, γιατί η Χάννα είναι η πρώτη γυναίκα που ποθεί. Είναι η αρχή ενός κρυφού έρωτα. Όμως ένα μυστήριο περιβάλλει τη Χάννα. Κάποια μέρα εξαφανίζεται· από τη ζωή του, όχι από τη σκέψη του. Χρόνια αργότερα τη βλέπει, φοιτητής πια της νομικής αυτός, στην αίθουσα του δικαστηρίου. Η Χάννα κατηγορείται ως εγκληματίας πολέμου. Ο νεαρός που έχει αγαπήσει μια εγκληματία παθαίνει σοκ. Το παρελθόν – του έρωτά του αλλά και της χώρας του – ξαναζωντανεύει…Μυθιστόρημα με πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης, το «Διαβάζοντας στη Χάννα», διακρίνεται γι` αυτό το προτέρημα που μόνο τα έργα υψηλής ποιότητας διαθέτουν και γι` αυτό όλο και πιο σπάνια απαντώνται. Είναι ένα έργο που μπορούν να το απολαύσουν όλοι οι αναγνώστες, απαιτητικοί και μη. [Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]

Ποιος είναι άραγε ο ηλικιωμένος κύριος που ερμηνεύει με τόσο μοναδικό τρόπο σονάτες του Μπετόβεν στο πιάνο, παίζοντας σε δημόσιους χώρους, αεροδρόμια και σιδηροδρομικούς σταθμούς; Πώς βρέθηκε εκεί;
Περιμένει, άραγε, κάποιον να εμφανιστεί; Τις απαντήσεις θα μας τις δώσει ο ίδιος όταν αρχίσει να μας εξιστορεί μια μεγάλη ιστορία, που πηγαίνει πενήντα χρόνια πίσω, σε ένα εντελώς μακάβριο ορφανοτροφείο.
Ο δεκαεξάχρονος Τζο, γόνος εύπορης οικογένειας και εκκολαπτόμενος πιανίστας, χάνει τους γονείς του και τη μικρή του αδελφή σε αεροπορικό δυστύχημα στα μέσα του 1969, μένοντας μόνος στον κόσμο. Μέχρι να βρεθεί γι’ αυτόν μια ανάδοχη οικογένεια, τον στέλνουν σ’ ένα ορφανοτροφείο στα Πυρηναία, κοντά στα ισπανικά σύνορα. Η παραμονή του στο ίδρυμα θα τον φέρει αντιμέτωπο με τον συντηρητισμό και τους αυστηρούς κανόνες της εκκλησίας, τις στερήσεις, την υποκρισία, τη σκληρότητα και την προδοσία. Ταυτόχρονα, όμως, θα δοκιμάσει τα όριά του, θα ανακαλύψει τη δύναμη της φιλίας, την αξία της ελευθερίας και θα νιώσει τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα για την κόρη ενός ευεργέτη του ορφανοτροφείου, στην οποία θα κληθεί να παραδώσει μαθήματα πιάνου.
Σύντομα θα γίνει μέλος μιας «μυστικής οργάνωσης» αποτελούμενης από μια ομάδα παλαιότερων τροφίμων του ιδρύματος και θα σχεδιάσουν μαζί μια ριψοκίνδυνη απόδραση…

Ο ηλικιωμένος Χουάν Γκέυ βρίσκεται ετοιμοθάνατος σε ένα δωμάτιο του Παλατιού, ενός επιβλητικού, ξεπεσμένου πια, ξενώνα στην καλιφορνέζικη έρημο. Τον φροντίζει ένας νεαρός, τον οποίο ο Χουάν είχε γνωρίσει πριν από μια δεκαετία σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα. Καθώς το τέλος πλησιάζει, διηγούνται ο ένας στον άλλον ιστορίες, ανασταίνοντας χαμένους έρωτες, μανάδες και πατεράδες, με τις πορείες τους να συμπλέκονται, αναπόφευκτα, σε μια ευρύτερη ιστορία σεξουαλικότητας, παθολογίας και καταπίεσης. Μέσα από τις συνομιλίες τους αναδύεται μία άλλη ιστορία, αυτή της ριζοσπάστριας κουίρ ακτιβίστριας Ζαν Γκέυ (κατά κόσμον Χέλεν Ράιτμαν), της οποίας τη ρηξικέλευθη έρευνα στις δεκαετίες του ´20 και του ´30 οικειοποιήθηκαν, αποσιωπώντας το όνομά της, τα μέλη της επιτροπής στην οποία συμμετείχε και την εξέδωσαν διαστρεβλωμένη το 1941.
Αναμειγνύοντας γεγονότα και μυθοπλασία και αντλώντας στοιχεία από προφορικές αφηγήσεις και ιστορικά αρχεία, κινηματογραφικά σενάρια, μαρτυρίες και εικόνες, οι Διαγραφές, το δεύτερο μυθιστόρημα του Τζάστιν Τόρρες, που απέσπασε το National Book Award των ΗΠΑ το 2023, είναι ένας στοχασμός, ονειρικός και επίμονος, για τη μνήμη και τη διαγραφή της, για τους τρόπους με τους οποίους οι ιστορίες συγκροτούν την Ιστορία.