Κάμντεν, Νιου Τζέρσεϊ, 1980. Ερημωμένα σπίτια, κλειστές βιομηχανίες, φτωχές συνοικίες. Ένας έφηβος, ο Πητ, εξαφανίζεται, και η μάνα του η Λουίσα πεθαίνει το επόμενο πρωί από στεναχώρια. Η αδερφή του, η δωδεκάχρονη Μίνι, ορφανή από γονείς, εισβάλλει άθελά της στη ζωή της συμμαθήτριάς της Λητώς και ανατρέπει τις βεβαιότητες της οικογένειάς της. Ανοίγει ρωγμές που δύσκολα θα κλείσουν· έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν, στο αμερικανικό όνειρο, σε δεύτερες και τρίτες γενιές μεταναστών, στην παρακμή και τη φθορά της πόλης, σε χαμένες ευκαιρίες και σε επιλογές που λάθεψαν. Κι όσο ο θετός πατέρας της Λητώς, ο Μπέιζελ Καμπάνης, ψάχνει να βρει τι στράβωσε στη διαδρομή, τόσο αναμετριέται με τα φαντάσματα και τους φόβους της παιδικής του ηλικίας· κι όσο η γυναίκα του η Σούζαν απομακρύνεται από κοντά του κι από την κοινή κι ανέμπνευστη ζωή τους, τόσο η Μίνι και η Λητώ μοιάζουν να ενηλικιώνονται σε έναν κόσμο σκληρά κι άδικα καμωμένο. Ο χρόνος, σαν τις νιφάδες του χιονιού, τους ξεγελά, ξεγλιστρά και χάνεται. Μαζί του κι αυτοί.* * *Η Κάλλια Παπαδάκη γεννήθηκε το 1978. Σπούδασε οικονομικά στις ΗΠΑ, στο Bard College και το Πανεπιστήμιο Brandeis. Η συλλογή διηγημάτων της Ο ήχος του ακάλυπτου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις, απέσπασε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού Διαβάζω για το 2010. Από τις εκδόσεις Πόλις κυκλοφορεί επίσης η πρώτη της ποιητική συλλογή, με τίτλο λεβάντα στο δεκέμβρη. Διηγήματά της έχουν συμπεριληφθεί σε διάφορες συλλογές, και ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά Νέα Εστία και Ποιητική. Ασχολείται επαγγελματικά με τη συγγραφή σεναρίων ταινιών μεγάλου μήκους. Το πρώτο της σενάριο ήταν για την ταινία της Πέννυς Παναγιωτοπούλου September.

Ο Δεσμοφύλακας, η δεύτερη συλλογή φωτογραφηγημάτων του Αχιλλέα ΙΙΙ μετά τον Παραχαράκτη (Κρατικό Βραβείο Διηγήματος – Νουβέλας 2020), περιέχει 61 ιστορίες, στις οποίες η αποτυπωμένη σε φωτογραφικό χαρτί πραγματικότητα αμφισβητείται και διασταυρώνεται με τα θραύσματα ενός παράλληλου σύμπαντος όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν. Ως αποτέλεσμα προκύπτει η δημιουργία ενός νέου, αλλόκοτου και γοητευτικού κόσμου, όπου μεταξύ άλλων ένας ώριμος άνδρας παντρεύεται μια σκαλιστή καρέκλα, η κόρη ενός χασάπη συνάπτει δεσμό με ένα πρόβατο, οι δύο άκρες ενός κορδονιού παπουτσιού προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματά τους, δώδεκα αγαπημένες αδερφές κυκλοφορούν όπου και να πηγαίνουν δεμένες όλες μαζί με ένα σχοινί, ενώ μια σιωπηλή σύζυγος χρησιμοποιεί τις υπερβολές και τις φανφάρες του καλού της για να πλέκει με αυτές κουβέρτες.Ο Αχιλλέας ΙΙΙ, σε αυτό το πρωτότυπο, ανατρεπτικό και γεμάτο με ισχυρές δόσεις χιούμορ βιβλίο, παρουσιάζει ιστορίες οι οποίες, αν και αρχικά φαίνεται να κυριαρχούνται από το παράδοξο, φέρνουν καθώς εξελίσσονται τον αναγνώστη αντιμέτωπο με την ακραία παραδοξότητα καταστάσεων και συνηθειών που, επειδή τις έχει από καιρό συνηθίσει και αποδεχτεί, δεν του προκαλούν πια ιδιαίτερη εντύπωση. Μέσα από αυτές τις ιστορίες ο συγγραφέας ασκεί έντονη κριτική σε δεσμούς, θεσμούς και στερεότυπα, επεκτείνοντας το σύμπαν των αλλόκοτων ηρώων του και μένοντας πιστός σε έναν και μοναδικό κανόνα: εκείνον που ορίζει ότι «Δεν ισχύει κανένας κανόνας».

Κι αν η Παναγία ήταν Ελληνίδα μάνα;Η Δέσποινα έχασε τον γιο της –τριάντα τριών χρονώ παλικάρι, από μιαν αποκοτιά, μια φτυσιά στα μούτρα της Χούντας– κι έχει γυρίσει την πλάτη στον θρύλο που ξεπήδησε απ’ τον χαμό του: τι να την κάνει τη λατρεία του κόσμου, τους οπαδούς και τους πιστούς, όταν το παιδί της είναι μες στο χώμα;Κι έτσι επιστρέφει με τον νου στο μόνο καταφύγιο –στο παρελθόν– και ξαναζεί τα πάθη και τα λάθη της: το ακριτικό χωριό και τους γέρους γονείς της, το μωρό στα σπλάχνα της, με τον ανομολόγητο πατέρα, τον ξενιτεμό στην Αθήνα, στο αρχοντικό της Δεξαμενής. Από ψυχοκόρη αφέντρα και κυρά, γυναίκα του καλόκαρδου Σήφη, σύντροφος και στήριγμα στα μαύρα χρόνια της κατεχόμενης Κρήτης – μα πάνω απ’ όλα, μάνα του Χρήστου.Αλλά όση αγάπη κι αν του έδινε, ο μοναχογιός της ήταν μια ζωή ατίθασος, άπιαστος σαν αγρίμι, άφοβος στον κίνδυνο κι αψήφιστα δοσμένος στη φιλία και στον έρωτα, λες και μπορούσε να πατήσει χάμω ως και τον θάνατο. Κι έτσι παρασύρθηκε, απ’ τον φανατισμό της κουστωδίας του και τα μάτια της Μάγδας, κι έφαγε το κεφάλι του.Μα όλα αυτά τα χρόνια, τα μερόνυχτα της αγωνίας και της πίκρας, η Δέσποινα είχε μια κρυφή παρέα, ορατή μόνο στα μάτια της ψυχής της: την κόρη που δεν απόχτησε, την κόρη που θα μεγάλωνε στο πλευρό της και θα γινόταν απάγκιο κι αποκούμπι της. Μήπως κι η ίδια η Παναγιά δεν θα ’θελε ένα κοριτσάκι, για να γλυκαίνει η αντάρα που την πότιζε ο κανακάρης της, για να αλαφραίνει ο πόνος του φευγιού του;Ώσπου μια μέρα, ένας χαμένος φίλος του Χρήστου –ο Γιαννάκης, αφοσιωμένος σαν μαθητής και γλυκός σαν παραγιός– έρχεται να ταράξει τη μοναξιά της Δέσποινας με τις αποκαλύψεις του, με την αλήθεια που λουφάζει στην πιο απίθανη κρυψώνα.Μια ιστορία γι’ αυτό που ζήλεψε ακόμα κι ο Θεός, την αγάπη της μάνας.