«Μπαίνω στην παγωμένη γη, […] όλα είναι κρυμμένα, ακόμα και τα μυστικά που τ’ αγκαλιάζω σφιχτά…»: σκέψεις ενός πατέρα που οδηγεί επί ώρες μέσα στο χιόνι για να φέρει στο σπίτι τον άρρωστο γιο του, αποκλεισμένο στη μακρινή πόλη όπου σπουδάζει. Στη διάρκεια του μοναχικού του ταξιδιού θα αναμετρηθεί με ένα παρελθόν που τον στοιχειώνει. «Ένα μυθιστόρημα που ξεχειλίζει από μεγάλα συναισθήματα» (Daily Mail), που μιλά για την αγάπη, την απώλεια, τη μνήμη, την ενοχή και την εξιλέωση, για τη σχέση πατέρα και γιου, για μυστικά που χωρίζουν και για δεσμούς που παραμένουν άρρηκτοι. Ο Ντέιβιντ Παρκ (Μπέλφαστ, 1953), από τους σημαντικότερους Ιρλανδούς συγγραφείς, έχει τιμηθεί με το βραβείο Ewart-Biggs Memorial. Το «Ταξιδεύοντας σε ξένη γη» τιμήθηκε με το βραβείο του καλύτερου Ιρλανδικού Μυθιστορήματος της Χρονιάς για το 2019.ΠεριεχόμεναΕισαγωγή || Ταξιδεύοντας σε ξένη γη || Σημείωμα του συγγραφέαΠαρατηρήσεις Έργο εξωφύλλου: Χρήστος Κεχαγιόγλου, Pevek East (Λεπτ.), 2011

Προέρχομαι από μια περιοχή του κόσμου την οποία γαζώνει και ξηλώνει ο πόλεμος, απ᾽ τις αρχές του 20ού αιώνα. Τη μνήμη μου και τη ζωή μου στην καθημερινότητά της την έχει υφάνει ο πόλεμος. Έχω συχνά αναρωτηθεί πώς ένα τόσο ευαίσθητο σύστημα όπως το ανθρώπινο σώμα μπορεί να αντέξει τόσο συχνά επαναλαμβανόμενες συντριβές σαν αυτές που γνώρισε και εξακολουθεί να βιώνει η αραβική Εγγύς Ανατολή.
[…] Ακολούθησε μια πραγματική, με τη βιβλική έννοια, Έξοδος : στην αρχή ένα μικρό ρυάκι και σταδιακά ένα πραγματικό ποτάμι. Οι Λιβανέζοι είχαν αρχίσει να φεύγουν. Τα κτίρια εξαφανίζονταν επίσης, οι συνοικίες, οι δρόμοι. Κάθε τοίχος που κατέρρεε, κάθε ανθρώπου θάνατος έπαιρναν οριστικά μαζί τους κάτι από τη ζωή και τη συλλογική μνήμη.
Ανακάλυπτα –βίωνα– το βαθύτερο νόημα της εξορίας. Τί είναι η εξορία αν όχι η βίαιη και αθέλητη απώλεια όλων των ζωντανών συμβόλων της ταυτότητας κάποιου ;
Ήμουν στη Βηρυτό και έβλεπα ότι η πόλη δεν επρόκειτο ποτέ πια να αναπτυχθεί φυσιολογικά, σώζοντας τον πυρήνα της πόλης που υπήρξε. Καταλάβαινα, χωρίς υπερβολές, το νόημα της έκφρασης Χαμένος Παράδεισος.
[…] Η εξορία είναι αμετάκλητη αποστέρηση. Τη συνοδεύει πάντα ένα αίσθημα βαθιάς ταπείνωσης : «Ο άλλος», κάποιος η κάτι, καταλαμβάνει αυτό που εσείς εγκαταλείψατε, αυτό που αφήσατε πίσω σας. Ως εκ τούτου, αισθάνεστε παραμερισμένος, σαν αντικείμενο που του αλλάζουν θέση.
Κι εγώ που βρίσκομαι τώρα εν μέσω όλων αυτών ;
Για ένα διάστημα, θεωρούσα ότι τις συγκρούσεις μου τις είχα επιλύσει μέσα στα γραπτά μου, με τα γραπτά μου. Θυμάμαι πως κάπου είχα πει ότι τα βιβλία μου, ποιητικά ή πεζά, ήταν, είναι τα σπίτια τα οποία κατοικώ. Κι είναι αλήθεια. Και μοιάζει απλό. Ωστόσο δεν είναι. Ακόμα και εκεί, το λιμάνι δεν είναι προστατευμένο από τις καταιγίδες.
Η εξορία δεν είναι πια το θλιβερό προνόμιο κάποιων ελάχιστων προσώπων: Έχει γίνει συνώνυμο της ανθρώπινης συνθήκης, με μια ελάχιστη ωστόσο διαφορά: Ορισμένους από μας η αρρώστια της μάς κατατρώει με τρόπο εμφανή και τελεσίδικο, ενώ όλοι οι υπόλοιποι δεν έχουν συνείδηση εκείνου από το οποίο υποφέρουν ήδη.
⧪
Είχα τοποθετήσει τη Βηρυτό και τον Λίβανο πολύ ψηλότερα από ποτέ, στο κέντρο ενός αποκαλυπτικού οράματος για τον αραβικό κόσμο, γεγονός που κατέληξε, λίγο αργότερα, σε ένα μακροσκελές ποίημα το οποίο ονόμασα Η αραβική Αποκάλυψη.
Η διάλυση των Αράβων αποφασίστηκε από τις δυτικές δυνάμεις στα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα, με τις διάφορες συμφωνίες που ακολούθησαν μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου πολέμου. Με την προδοσία του Φαϊζάλ από τους Άγγλους και τους Γάλλους, τις διαιρέσεις, τους αποικισμούς, τις πολιτικές δολοφονίες, είχαμε εισέλθει σε μια τραγική φάση η οποία είχε διαμορφωθεί χωρίς τη θέλησή μας. Οπότε η εξορία κατέστη η υπαρξιακή και βιοτική συνθήκη κάθε Άραβα, είτε ζούσε στη χώρα του είτε αλλού. Ήταν σαν να έπρεπε να επιστρέψουμε πολύ πίσω, στην ιστορία ή στη μυθολογία, πίσω στην Άγαρ και στον Ισμαήλ, στην πρώτη σύζυγο του Αβραάμ και στον πρώτο του γιο, τον μυθικό θεμελιωτή των αραβικών φυλών, σε έναν γιο –έναν αποκληρωμένο γιο– και σε μία γυναίκα που εξαναγκάστηκαν σε εξορία και περιπλάνηση.

Σεπτέμβριος 1960. Ο Τζον Στάινμπεκ ετοιμάζεται για ένα ταξίδι περιπλάνησης στην Αμερική. Νιώθει ότι έχει χάσει την επαφή με την ίδια του τη χώρα, με τη φωνή της, τη μυρωδιά της γης της, το χρώμα και την ποιότητα του φωτός της, τον παλμό των ανθρώπων της. Με ένα ημιφορτηγό, τον Ροσινάντε, και με μοναδική συντροφιά τον Τσάρλι, ένα γέρικο γαλλικό κανίς, ξεκινάει ένα οδοιπορικό, προσπαθώντας να ανακαλύψει εκ νέου την αμερικανική ταυτότητα και κουλτούρα.Διασχίζει σχεδόν σαράντα πολιτείες: ξεκινώντας από τον Βορρά, πηγαίνει από το Λονγκ Άιλαντ στο Μέιν. Συνεχίζει στις Μεσοδυτικές πολιτείες και φτάνει στο Σικάγο. Περνάει από τις πολιτείες της Μινεσότα, της Βόρειας Ντακότα, της Μοντάνα και από το Άινταχο φτάνει στο Σιάτλ. Έπειτα κατευθύνεται νότια προς το Σαν Φρανσίσκο και τη γενέτειρά του, το Σαλίνας της Καλιφόρνια. Πηγαίνοντας προς τα ανατολικά, περνάει την έρημο Μοχάβε, το Νέο Μεξικό, την Αριζόνα, φτάνει στο Τέξας, κι από εκεί στη Νέα Ορλεάνη όπου γίνεται μάρτυρας ενός επεισοδίου ενάντια στην πολυφυλετικότητα. Στο τελευταίο μέρος του ταξιδιού του περνάει από την Αλαμπάμα, τη Βιρτζίνια και την Πενσιλβάνια και καταλήγει στο Νιου Τζέρζι και τη Νέα Υόρκη.Γραμμένο με αριστοτεχνικό τρόπο, σε μια εποχή αναταραχών και φυλετικών εντάσεων στον Νότο –την οποία ο Στάινμπεκ παρακολούθησε από πρώτο χέρι– το Ταξίδια με τον Τσάρλι είναι ένα εκπληκτικό οδοιπορικό και μια στοχαστική ματιά στην ίδια την Αμερική, στις παραμονές μιας ταραχώδους δεκαετίας

Ο Μπάλαρντ, φτωχός αγρότης, χάνει το σπίτι και τη γη του, και μαζί τον όποιο σύνδεσμο είχε με τους ανθρώπους γύρω του. Χωρίς εφόδια, χωρίς δουλειά, χωρίς χρήματα, περιφέρεται στα δάση. Διαπράττει απλές κλοπές αλλά και εγκλήματα, μη διστάζοντας ακόμα και πανανθρώπινα ταμπού να παραβιάσει. Με φόντο το άγριο τοπίο του Τενεσί, ο αναγνώστης τον παρακολουθεί σ’ αυτόν τον κατήφορο, ενώ η αφήγηση διακόπτεται από προφορικές μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής, που προσπαθούν να βρουν μια αιτία για τις πράξεις του, αλλά δείχνουν και όλη τη σκληρότητά τους.

«Όπως και οι συγγραφείς που θαυμάζει –Μέλβιλ, Ντοστογιέφσκι, Φόκνερ– ο Μακάρθι δημιούργησε ένα σπουδαίο και βαθύ έργο, ένα αριστούργημα» (The Washington Post), που τολμά να χαρτογραφήσει το βαθύ σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής.