Μια προσωπική αφήγηση της περιόδου από το 1941 έως το 2006, μέσα από τον φακό της μνήμης και των εντυπώσεων, περασμένων και τωρινών – ακόμα και προβολών στο μέλλον. Φωτογραφίες, βιβλία, τραγούδια, ραδιόφωνο, τηλεόραση, δεκαετίες διαφημίσεων και πρωτοσέλιδων, σε αντίστιξη με προσωπικές συγκρούσεις και σημειώσεις από έξι δεκαετίες ημερολογίων. Τοπική διάλεκτος, λέξεις των καιρών, σλόγκαν, μάρκες και ονόματα για τα αντικείμενα που διαρκώς πληθαίνουν, εδώ αποκτούν φωνή. Η φωνή που αναγνωρίζουμε ως φωνή της συγγραφέα διαρκώς διαλύεται και ξαναεμφανίζεται. Η Ernaux κάνει το πέρασμα του χρόνου χειροπιαστό. Ο χρόνος ο ίδιος, ανένδοτος, αφηγείται το πέρασμά του, εξορίζοντας τους άλλους αφηγητές στην ανωνυμία. Ένα νέο είδος αυτοβιογραφίας ξεπροβάλλει, υποκειμενικό κι απρόσωπο, ιδιωτικό και συλλογικό ταυτόχρονα. ΕΓΡΑΨΕ Ο ΤΥΠΟΣ Τα χρόνια είναι μια επανάσταση, όχι μόνο στην τέχνη της αυτοβιογραφίας αλλά και στην τέχνη καθαυτή. Το βιβλίο της Annie Ernaux συνδυάζει αναμνήσεις, όνειρα, γεγονότα και στοχασμούς σε μια μοναδική ανάκληση των χρόνων που ζήσαμε και ζούμε. John Banville, συγγραφέας Ένα από τα καλύτερα βιβλία που θα διαβάσετε ποτέ. Deborah Levy, συγγραφέας Το βιβλίο της Annie Ernaux –συγγραφέα ενός από τα σημαντικότερα έργα της γαλλικής λογοτεχνίας– είναι τόσο δυνατό όσο σπαρακτικό, τόσο υπαινικτικό όσο οργισμένο. Edouard Louis, συγγραφέας Τέτοια τεχνική δεν έχω ξανασυναντήσει. Ρίχνει φως στις διαφορετικές πτυχές κάθε χαρακτήρα μέσα από τον πολιτισμό που βγήκε από μέσα της· πραγματεύεται τον χρόνο και πώς η ύπαρξη σε ένα συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο και ο χρόνος και ο τόπος διαμορφώνουν τον καθένα. Είναι απίστευτο. Sheila Heti, συγγραφέας Προσεγμένο, συλλογικό και πραγματικά καινούργιο, το βιβλίο Τα χρόνια της Annie Ernaux είναι ένα αξιοθαύμαστο επίτευγμα. Olivia Laing, συγγραφέας

Αφότου το παιδί ήρθε να μείνει μόνιμα με τους παππούδες του, για πολύ καιρό αρνούνταν να μιλήσει. Είναι τα πρώτα Χριστούγεννα χωρίς τον παππού. Εντελώς ξαφνικά, πριν από έναν χρόνο, «την κοπάνησε ο δειλός», λέει η γιαγιά, για το Ταμανγκούρ, τον παράδεισο των κυνηγών. «Κάποιοι άντρες», λέει, «έχουν κλέψει τον χρόνο μου, ο παππούς, αντιθέτως, μου τον έχει επιστρέψει διπλάσιο και τριπλάσιο». Το παιδί φοβάται λίγο την Έλζα, που κανείς δεν γνωρίζει πότε ακριβώς έγινε ζευγάρι με τον Έλβις. «Έβγαλα το παντελόνι με την κουτάλα από το ζεματιστό νερό, είχε γίνει σκληρό σαν σανίδα μες στη χύτρα. Ένα ανα- μνηστικό. Ένα ενθύμιο», λέει με ενθουσιασμό η Έλζα. Πρέπει να υπάρχει κάποιος λόγος που το έκανε αυτό, κάποιος μεγάλος λεκές; Επειδή γι’ άλλη μια φορά ταξίδευε, ενώ την ίδια στιγμή κρατούσε στο χέρι ένα παγωτό σμέουρο που έσταζε; Ή είχε προηγηθεί στο πάρκο ένα ραντεβού, για το οποίο ο Έλβις δεν έπρεπε να γνωρίζει, διότι το παντελόνι ήταν δικό του δώρο; «Ευτυχώς, κάποια πράγματα μπορείς απλά να τα βράσεις μέχρι να εξαφανιστούν ή να τα διαγράψεις», λέει η Έλζα. «Ναι», συμφωνεί η για- γιά, «ένα τσέλο όμως δεν χωράει σε μια χύτρα ταχύτητας», κλείνει τα μάτια και αναστενάζει, «συνήθως, η μνήμη απέ- χει πολύ από την αλήθεια, χαρίζει όμως ευτυχία, αρκεί να μπορείς πού και πού να διαγράφεις κάτι. Ή να το βράζεις ώσπου να εξαφανιστεί».