Στον Ταχυδρόμο της Έσης ο Μπίχνερ κατορθώνει να συνεγείρει χωρίς να αποχαυνώνει. Παρουσιάζει οικονομικά και δημογραφικά στοιχεία, μια γνώση που η άρχουσα τάξη κρατάει για τον εαυτό της, με τρόπο εύληπτο και συναρπαστικό, συγκρίνει την εξαθλίωση των φτωχών αγροτών με τη σπατάλη των πλουσίων, και την εξηγεί με τρόπο που κινητοποιεί και που καταπολεμά τη μοιρολατρία. Συνδέει τη βαθιά θρησκευτικότητα των Γερμανών αγροτών με τις συνθήκες της ζωής τους, και με θρησκευτικά επιχειρήματα παρακινεί σε δράση για μια νέα δίκαιη τάξη πραγμάτων κατά τον τρόπο των θεολόγων του 16ου αιώνα που υποστήριξαν τον Πόλεμο των Χωρικών. Το κείμενο συγκινεί και ταυτόχρονα παρακινεί τη σκέψη, με τον τρόπο των μεγάλων έργων τέχνης. Γι’ αυτόν τον λόγο, ο Ταχυδρόμος της Έσης συγκαταλέγεται δικαίως στο λογοτεχνικό έργο του Γκέοργκ Μπίχνερ, αλλά και στα σημαντικά πολιτικά κείμενα της περιόδου ανάμεσα στις δύο επαναστάσεις, του Ιουλίου του 1830 και του Μαρτίου του 1848. Στις 5 Ιουλίου το χειρόγραφο του Ταχυδρόμου της Έσης μεταφέρθηκε κρυφά στο Όφενμπαχ όπου εκτυπώθηκε σε 700 έως 1.000 αντίτυπα. Στις 31 Ιουλίου κυκλοφόρησε ως παράνομη προκήρυξη με το εμβληματικό σύνθημα «Πόλεμος στα παλάτια! Ειρήνη στις καλύβες!» Το σύνθημα ήταν δάνειο από τη Γαλλική Επανάσταση: το έφεραν τα γαλλικά στρατεύματα, όταν, το 1792, μετά τη νικηφόρα μάχη του Βαλμί κατά των μισθοφορικών στρατευμάτων των Γερμανών πριγκίπων, πέρασαν τον Ρήνο και εισέβαλαν στο Βέλγιο και στις ηγεμονίες της δυτικής Γερμανίας. Η διακήρυξη διακινήθηκε προπάντων από τον Βάιντιχ και τους μαθητές του, που τη μετέφεραν σε κουτιά βοτανολογίας, χωμένη στα ρούχα ή στις μπότες τους. Ωστόσο, το εγχείρημα είχε προδοθεί. Ορισμένους συνωμότες τους συνέλαβαν ήδη κατά τη μεταφορά των αντιτύπων από το τυπογραφείο και ένα μέρος των φυλλαδίων κατασχέθηκε. Παρά τις αλλαγές του Βάιντιχ, ο Ταχυδρόμος της Έσης προκάλεσε την έντονη κριτική των φιλελεύθερων αστικών κύκλων του Μεγάλου Δουκάτου, μάλλον επειδή το φυλλάδιο δεν περιορίζεται στο αίτημα για δημοκρατικές πολιτικές μεταρρυθμίσεις, αλλά θέτει με έμφαση το κοινωνικό ζήτημα και το ζήτημα της μοναρχίας. Αντίθετα, οι χωρικοί της βόρειας Έσης αντέδρασαν θετικά. από το Επίμετρο του Θόδωρου Παρασκευόπουλου

Τρεις γενιές µιας οικογένειας, από το 1905 και µέχρι τα µέσα της δεκαετίας του 1970. Ο Τζεβντέτ µπέη, ένας δραστήριος µουσουλµάνος έµπορος, ιδιοκτήτης ενός µικρού καταστήµατος, φιλοδοξεί να πλουτίσει και, σε αντίθεση µε τις αρχές του ιδεολόγου Νεότουρκου αδερφού του, να αποκτήσει µια οικογένεια ευρωπαϊκής νοοτροπίας. Η ιστορία του, και η ιστορία των γιων και των εγγονών του, όπως την αφηγείται ο Παµούκ, παρακολουθεί τις αλλαγές στον τρόπο ζωής και στην καθηµερινότητα της Ιστανµπούλ από την εποχή του σουλτάνου Αµπντουλχαµίτ µέχρι τα χρόνια της Τουρκικής Δηµοκρατίας, µε την ανέγερση πολυκατοικιών, τα κυριακάτικα οικογενειακά απογεύµατα γύρω από το ραδιόφωνο, τα ψώνια στα µαγαζιά του Μπέγιογλου… Η πορεία µιας οικογένειας και ενός έθνους· οι πόθοι και τα πάθη της ανερχόµενης αστικής τάξης της τουρκικής κοινωνίας.«Το µυθιστόρηµά µου Ο Τζεβντέτ µπέη και οι γιοι του –το οποίο µιµείται αυτό που στην Ευρώπη ονοµάζουν “οικογενειακή σάγκα”–, επειδή είναι το πρώτο µου βιβλίο, για πολλά χρόνια µού δηµιουργούσε µια αδιόρατη αίσθηση ντροπής. Τώρα σκέφτοµαι ότι αυτό που πραγµατικά ήθελε να κάνει ήταν να εντάξει στην καθηµερινή ζωή της Ιστανµπούλ, σαν µια αίσθηση σκοτεινή και τροµακτική, τις καταπιεστικές κι αδιάλλακτες δυνάµεις του κράτους. Στις τελευ-ταίες σελίδες του βιβλίου, τον ήρωα της τρίτης γενιάς τον απασχολεί πάρα πολύ το στρατιωτικό πραξικόπηµα, κάτι που δυστυχώς δεν αφορούσε απλώς εκείνη την περίοδο, αλλά είναι έγνοια και της σηµερινής ακόµη Τουρκίας. Μπορώ όµως να πω ότι ο ήρωάς µου, σε αντίθεση µε τους µορφωµένους της ανώτερης κοινωνικά τάξης –οι οποίοι, ενώ στα νιάτα τους ήταν ευρωπαϊστές, εκσυγχρονιστές, έως και µαρξιστές, στη µέση ηλικία και στα γεράµατά τους γίνονται εθνικιστές και φιλικοί προς τους πραξικοπηµατίες–, προσπαθεί πάντα να είναι ένας καλός άνθρωπος».Από το επίµετρο του συγγραφέα «Τις εντάσεις και τις παλινδροµήσεις που προκύπτουν από την άναρχη συνύπαρξη Ανατολής-Δύσης αποτυπώνει, στο ξεκίνηµά τους, αυτό το µυθιστόρηµα, στο οποίο διακρίνουµε τα γνώριµα χαρακτηριστικά της γραφής του Παµούκ: τη γλαφυρή αφήγηση, τις πλούσιες εικόνες από το αριστοκρατικό Νισάντασι, την αγορά στο Μπέγιογλου και τα σοκάκια της Κωνσταντινούπολης, τη λεπτοµερή αναπαράσταση της ιδιωτικής ζωής στη σύγχρονη Τουρκία». Λαµπρινή Κουζέλη, Το Βήµα«Τι να κάνεις όταν οι καιροί αλλάζουν και η χώρα σου µπαίνει σε καινούργια τροχιά; Και κυρίως, πώς να βρεθείς καβάλα στο κύµα διασφαλίζοντας τις ατοµικές και συλλογικές ελευθερίες, και προπαντός την ελευθερία του πνεύµατος; Ο Ορχάν Παµούκ είναι 26 χρονών όταν συζητά αυτό το ερώτηµα στο πρώτο του µυθιστόρηµα Ο Τζεβντέτ µπέη και οι γιοι του, όπου, µέσα από τη σάγκα µιας ανερχόµενης µεσοαστικής οικογένειας της Ιστανµπούλ, παρακολουθεί την ακανθώδη πορεία διαµόρφωσης της σύγχρονης Τουρκίας… Ο αναγνώστης θα µπορέσει να δει εδώ, τις συγκρούσεις των αντιλήψεων, τις ψυχικές αµφιταλαντεύσεις, τις αγκυλώσεις, τις εµµονές, τις αντιστάσεις των διαφόρων κοινωνικών οµάδων και κέντρων εξουσίας, που εξηγούν και την όχι πολύ οµαλή πολιτική πορεία της Τουρκίας στη διάρκεια του 20ού αιώνα.

ΒΡΑΒΕΙΟ RENAUDOT ΤΟ 1984Η Annie Ernaux, μία από τις σημαντικότερες σύγχρονες συγγραφείς της Γαλλίας, σ’ αυτό το εμβληματικό αυτοβιογραφικό αφήγημα γράφει με βάση την προσωπική της εμπειρία για όλα όσα συνδέουν αλλά και απομακρύνουν τους πατεράδες από τις κόρες αναλύοντας τι σημαίνει να χάνεις έναν γονιό, τα παιχνίδια που παίζει η μνήμη, τη σταδιακή αποξένωση ανάμεσα σε άτομα διαφορετικών γενιών και κοινωνικών τάξεων.Ένα βιβλίο πάνω στο ορυκτό βίωμα. Πώς οι σπουδές αλλάζουν τον άνθρωπο. Πώς ανοίγει κάτω απ’ τα πόδια σου γκρεμός, που σε ξεκόβει από την παλιά ζωή. Πώς ο γονιός πεθαίνει, γίνεται ανάμνηση. Δεν λες τα λόγια που πρέπει την ώρα που πρέπει, γιατί δεν ξέρεις πώς να τα πεις. Και εκ των υστέρων, τα γράφεις. Ο πόνος αγκαλιά με τη χαρά. Η βαθιά περηφάνια του πατέρα. Η κόρη του ανήκει πια «στον κόσμο που τον είχε καταφρονήσει».Το βιβλίο αυτό μιλάει για τους ανθρώπους που μας γέννησαν. Για τη μέγγενη του περιβάλλοντος, το τι σημαίνει να είσαι πατέρας, αλλά και να είσαι η κόρη αυτού του πατέρα.από το προλογικό σημείωμα της Σοφίας ΝικολαΐδουΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΌμορφη γραφή γεμάτη χάρη… Η Ερνό αξίζει και με το παραπάνω τη διεθνή της φήμη που ξεπερνάει όλο και περισσότερα σύνορα.New York TimesΈνα λαμπρό λογοτεχνικό επίτευγμα, που πάλλεται από συγκρατημένο συναίσθημα.Le MondeΑριστούργημα… Σε κατακλύζει…Paris-Match