Τρεις γενιές µιας οικογένειας, από το 1905 και µέχρι τα µέσα της δεκαετίας του 1970. Ο Τζεβντέτ µπέη, ένας δραστήριος µουσουλµάνος έµπορος, ιδιοκτήτης ενός µικρού καταστήµατος, φιλοδοξεί να πλουτίσει και, σε αντίθεση µε τις αρχές του ιδεολόγου Νεότουρκου αδερφού του, να αποκτήσει µια οικογένεια ευρωπαϊκής νοοτροπίας. Η ιστορία του, και η ιστορία των γιων και των εγγονών του, όπως την αφηγείται ο Παµούκ, παρακολουθεί τις αλλαγές στον τρόπο ζωής και στην καθηµερινότητα της Ιστανµπούλ από την εποχή του σουλτάνου Αµπντουλχαµίτ µέχρι τα χρόνια της Τουρκικής Δηµοκρατίας, µε την ανέγερση πολυκατοικιών, τα κυριακάτικα οικογενειακά απογεύµατα γύρω από το ραδιόφωνο, τα ψώνια στα µαγαζιά του Μπέγιογλου… Η πορεία µιας οικογένειας και ενός έθνους· οι πόθοι και τα πάθη της ανερχόµενης αστικής τάξης της τουρκικής κοινωνίας.«Το µυθιστόρηµά µου Ο Τζεβντέτ µπέη και οι γιοι του –το οποίο µιµείται αυτό που στην Ευρώπη ονοµάζουν “οικογενειακή σάγκα”–, επειδή είναι το πρώτο µου βιβλίο, για πολλά χρόνια µού δηµιουργούσε µια αδιόρατη αίσθηση ντροπής. Τώρα σκέφτοµαι ότι αυτό που πραγµατικά ήθελε να κάνει ήταν να εντάξει στην καθηµερινή ζωή της Ιστανµπούλ, σαν µια αίσθηση σκοτεινή και τροµακτική, τις καταπιεστικές κι αδιάλλακτες δυνάµεις του κράτους. Στις τελευ-ταίες σελίδες του βιβλίου, τον ήρωα της τρίτης γενιάς τον απασχολεί πάρα πολύ το στρατιωτικό πραξικόπηµα, κάτι που δυστυχώς δεν αφορούσε απλώς εκείνη την περίοδο, αλλά είναι έγνοια και της σηµερινής ακόµη Τουρκίας. Μπορώ όµως να πω ότι ο ήρωάς µου, σε αντίθεση µε τους µορφωµένους της ανώτερης κοινωνικά τάξης –οι οποίοι, ενώ στα νιάτα τους ήταν ευρωπαϊστές, εκσυγχρονιστές, έως και µαρξιστές, στη µέση ηλικία και στα γεράµατά τους γίνονται εθνικιστές και φιλικοί προς τους πραξικοπηµατίες–, προσπαθεί πάντα να είναι ένας καλός άνθρωπος».Από το επίµετρο του συγγραφέα «Τις εντάσεις και τις παλινδροµήσεις που προκύπτουν από την άναρχη συνύπαρξη Ανατολής-Δύσης αποτυπώνει, στο ξεκίνηµά τους, αυτό το µυθιστόρηµα, στο οποίο διακρίνουµε τα γνώριµα χαρακτηριστικά της γραφής του Παµούκ: τη γλαφυρή αφήγηση, τις πλούσιες εικόνες από το αριστοκρατικό Νισάντασι, την αγορά στο Μπέγιογλου και τα σοκάκια της Κωνσταντινούπολης, τη λεπτοµερή αναπαράσταση της ιδιωτικής ζωής στη σύγχρονη Τουρκία». Λαµπρινή Κουζέλη, Το Βήµα«Τι να κάνεις όταν οι καιροί αλλάζουν και η χώρα σου µπαίνει σε καινούργια τροχιά; Και κυρίως, πώς να βρεθείς καβάλα στο κύµα διασφαλίζοντας τις ατοµικές και συλλογικές ελευθερίες, και προπαντός την ελευθερία του πνεύµατος; Ο Ορχάν Παµούκ είναι 26 χρονών όταν συζητά αυτό το ερώτηµα στο πρώτο του µυθιστόρηµα Ο Τζεβντέτ µπέη και οι γιοι του, όπου, µέσα από τη σάγκα µιας ανερχόµενης µεσοαστικής οικογένειας της Ιστανµπούλ, παρακολουθεί την ακανθώδη πορεία διαµόρφωσης της σύγχρονης Τουρκίας… Ο αναγνώστης θα µπορέσει να δει εδώ, τις συγκρούσεις των αντιλήψεων, τις ψυχικές αµφιταλαντεύσεις, τις αγκυλώσεις, τις εµµονές, τις αντιστάσεις των διαφόρων κοινωνικών οµάδων και κέντρων εξουσίας, που εξηγούν και την όχι πολύ οµαλή πολιτική πορεία της Τουρκίας στη διάρκεια του 20ού αιώνα.

Ιστανµπούλ, άνοιξη 1975. Ο Κεµάλ και η Σιµπέλ, παιδιά δύο γνωστών οικογενειών της πόλης, ετοιµάζονται να αρραβωνιαστούν. Όταν όµως ο Κεµάλ συναντά τη Φισούν, µακρινή του ξαδέλφη και πωλήτρια σε µπουτίκ, µαγεύεται. Έκτοτε, φαντάζεται διαρκώς το κοινό του µέλλον µε τη Φισούν – και η ζωή του αλλάζει. Ο παθιασµένος έρωτάς του δηµιουργεί ένα αγεφύρωτο ρήγµα που τον χωρίζει από την αστική τάξη της Ιστανµπούλ. Για πολλά χρόνια ο Κεµάλ συλλέγει µε µανία όλα τα πράγµατα που έχει αγγίξει η αγαπηµένη του, ώστε, κοιτάζοντάς τα, να τη νιώθει πάντα κοντά του.Όταν η Φισούν πεθαίνει, µετά από χρόνια, ο Κεµάλ αγοράζει το σπίτι της για να το µετατρέψει σε µουσείο, φόρο τιµής προς εκείνη αλλά και προς τη ζωή που ο ίδιος δεν έζησε. Ένα µουσείο, που θα είναι ταυτόχρονα ο χάρτης µιας κοινωνίας και της καρδιάς του.«Ένα βιβλίο για τον ανεκπλήρωτο έρωτα, άξιο να σταθεί πλάι στη Λολίτα, στη Μαντάµ Μποβαρύ, και στην Άννα Καρένινα… Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Κεµάλ διατρέχει τις δεκαετίες, παρουσιάζοντας ένα γοητευτικό παλίµψηστο από συγγενείς και φίλους, τη ζωή και τα ήθη της µπουρζουαζίας στην Ιστανµπούλ».  Financial Times«Το Μουσείο της αθωότητας µας αρπάζει και µας καθηλώνει, εσκεµµένα, ηθεληµένα, σκόπιµα… Ίσως η µυστική του καρδιά χτυπά στην ιστορία της Φισούν: στο ήρεµο κατηγορώ προς έναν πολιτισµό εγκλωβισµένο σε αρχαία ήθη που πνίγουν τις γυναίκες µέχρι θανάτου».  San Francisco Chronicle«Το σηµαντικότερο µυθιστόρηµα του 21ου αιώνα… Ανακαλεί τα µεγάλα µυθιστορήµατα για την ερωτική εµµονή του Μπαλζάκ, του Σταντάλ, του Φλοµπέρ, του Ντοστογέφσκι, του Τολστόι και του Τόµας Μαν».  The New Leader«Το πιο προσιτό µυθιστόρηµα του Παµούκ και το πιο βαθύ…»  The Economist

Ο Κα, εξόριστος στη Γερµανία Τούρκος ποιητής, επιστρέφει στην πατρίδα του για να ταξιδέψει σε µια αποµακρυσµένη πόλη κοντά στα σύνορα µε την Αρµενία, το Καρς. Σκοπός του είναι η πραγµατοποίηση µιας δηµοσιογραφικής έρευνας για τις µαζικές αυτοκτονίες κοριτσιών που τους απαγορεύεται να φορούν την ισλαµική µαντίλα. Στο Καρς όµως τον οδηγούν επίσης οι αναµνήσεις του για τη λαµπερή Ιπέκ, την προσφάτως διαζευγµένη παλιά του συµφοιτήτρια. Εν µέσω διαρκούς χιονόπτωσης και καθολικής καχυποψίας, ο Κα θα βρεθεί στο επίκεντρο της σύγκρουσης των ισλαµιστών µε το κεµαλικό κατεστηµένο και θα µπει στο στόχαστρο του πρώην συζύγου της Ιπέκ, ενός τροµοκράτη και άλλων.«Η δεξιοτεχνία του συγγραφέα και οι ισχυρές ιδέες του µας βοηθούν να κατανοήσουµε την κρίση της εποχής πολύ περισσότερο απ’ ό,τι θα κατάφερνε οποιοσδήποτε ειδικός επί του θέµατος. Ο Ορχάν Παµούκ είναι το είδος του συγγραφέα για τον οποίο εφευρέθηκε το βραβείο Νόµπελ». Daily Telegraph«Ένα µυθιστόρηµα βαθιάς συνάφειας µε την παρούσα στιγµή. Η αντιπαράθεση ανάµεσα στις δυνάµεις της εκκοσµίκευσης και τις δυνάµεις του θρησκευτικού φανατισµού… µεταφέρεται ανεπαισθήτως µε οδυνηρές εικόνες στην ανθρώπινη αδυναµία που µπορεί να αποτελεί το θεµέλιο και των δύο αυτών επιλογών». The Times«Ένα µαγευτικό µείγµα: σκληρότητα και χιούµορ, ποίηση και βία, και µια φωνή της οποίας το ηχόχρωµα κυµαίνεται από την παιγνιώδη διάθεση ενός αφηγητή έως τη σκοτεινή βάσανο ενός ερευνητή». The New York Times«Σε τι βαθµό άραγε µπορούµε να κατανοήσουµε την αγάπη και τον πόνο που νιώθει η καρδιά ενός άλλου; Σε τι βαθµό µπορούµε να ελπίζουµε ότι θα κατανοήσουµε εκείνους που έχουν υποφέρει από την απελπισία, την απώλεια και την ολέθρια απογοήτευση πολύ περισσότερο από ό,τι εµείς έχουµε ποτέ βιώσει; Τέτοιες ερωτήσεις στοιχειώνουν τον ποιητή Κα, σε ένα µυθιστόρηµα τόσο για την αγάπη όσο και για την πολιτική». The Observer