Στο µεγάλο παιχνίδι του πεπρωµένου, ο Μίµο Βιταλιάνι έχει τραβήξει τα άσχηµα χαρτιά της τράπουλας. Γεννηµένος φτωχός, χτυπηµένος από νανισµό, µαθητευόµενος δίπλα σ’ έναν µοχθηρό και ατάλαντο γλύπτη, παλεύει να δώσει διέξοδο στο δαιµόνιο της τέχνης που φωλιάζει στα χέρια του. Όλες, ή σχεδόν όλες, οι νεράιδες έσκυψαν πάνω από τη Βιόλα Ορσίνι. Κόρη αριστοκρατικής οικογένειας, πέρασε την παιδική της ηλικία στον ίσκιο ενός γενοβέζικου παλατιού. Αλλά είναι πολύ φιλόδοξη για ν’ αποδεχτεί τον ρόλο που της προκαθορίζουν. Ο Μίµο και η Βιόλα δε θα έπρεπε να συναντηθούν ποτέ. Ωστόσο, µε την πρώτη µατιά αναγνωρίζονται ως «συµπαντικοί δίδυµοι» και ορκίζονται να µην εγκαταλείψει ποτέ ο ένας τον άλλον. Δεν µπορούν ούτε να ζήσουν µαζί ούτε να υπάρχουν πολύ καιρό χωριστά. Δεµένοι µε µια δύναµη έλξης ακλόνητη, διασχίζουν εποχές ταραχώδεις, τα χρόνια που η Ιταλία βυθίζεται στον φασισµό. Ο Μίµο παίρνει την εκδίκησή του από τη µοίρα, αλλά τι ωφελεί η δόξα αν πρέπει να χάσει τη Βιόλα; Έχει ζήσει πολλές ζωές. Την τελευταία, ειρηνική και µακρόσυρτη, θα την περάσει κοντά στο αριστούργηµά του, την Πιετά Βιταλιάνι, για να την προσέχει. Ποιο είναι άραγε το µυστικό αυτής της παράξενης Πιετά που το Βατικανό φυλάκισε στη Σάκρα ντι Σαν Μικέλε;

«Ένα βιβλίο αποκάλυψη, όπως και η Πιετά Βιταλιάνι που βρίσκεται στον πυρήνα του. Η Παναγία που σκαλίζει ο Μίµο φέρει ανάγλυφα τα σηµάδια του χρόνου κι ο Χριστός του τα αποτυπώµατα των καρφιών. […] Ένα αριστουργηµατικό µυθιστόρηµα, σµιλεµένο λέξη προς λέξη». Le Monde
«Ο Αντρεά είναι ένας αληθινός δεξιοτέχνης που πειραµατίζεται µε διαφορετικά είδη μυθοπλασίας κι εξερευνά διαρκώς τα όρια της γραφής, χωρίς να επαναπαύεται ποτέ».
Livres Hebdo
«Ένα µεγάλο ερωτικό µυθιστόρηµα, στο οποίο η µακρά παράδοση του πικαρέσκο συνυφαίνεται µε µια κορυφαία ιστορία εκδίκησης, που όµοιό του έχει να γραφτεί από την εποχή του Δουµά». Le Figaro
«Σε µια ταραγµένη και αβέβαιη εποχή, όπου η βία και ο πόλεµος έχουν γίνει µέρος της καθηµερινότητας δίπλα µας, το Να την προσέχει είναι µια ανάσα φρέσκου αέρα. Θα σαγηνευτείτε απ’ την εντελώς πρωτότυπη αυτή σάγκα καθώς θα διαπιστώνετε ότι το σκοτάδι της εποχής της ανόδου του φασισµού δεν µπορεί να σβήσει το φως που εκπέµπουν οι δύο αυτοί αξέχαστοι ήρωες». Le Parisien

Αυτό το «γοτθικό χρονικό» αποτελείται από διηγήματα που, οργανικά δεμένα καθώς είναι μεταξύ τους, διαπερνούν τον χώρο και τον χρόνο. Το πρώτο διαδραματίζεται όταν η επιδημία της πανούκλας, του λεγόμενου «μαύρου θανάτου», πλήττει το Βυζάντιο. Το δεύτερο περιλαμβάνει κυνήγι μαγισσών και γεγονότα που σχετίζονται με τον εμφύλιο πόλεμο της Αγγλίας. Το τρίτο εξελίσσεται κατά τη διάρκεια της Τρομοκρατίας, μετά τη Γαλλική Επανάσταση, ενώ το τέταρτο, το πιο κοντινό στη δική μας εποχή, μας μεταφέρει στο μεταπολεμικό Βελιγράδι. Το πέμπτο συνιστά μια προβολή στο απώτατο μέλλον, όπου ο αφηγητής, ένας ιδιότυπος αρχαιολόγος, οδηγείται σε ορισμένες φοβερές ανακαλύψεις. Κάθε διήγημα έχει στον πυρήνα του ένα από τα πέντε στοιχεία της φύσης: Φωτιά, Γη, Νερό, Αέρας, Μέταλλο. Όλα μαζί διερευνούν την πεμπτουσία της ζωής. Κοινός τους άξονας είναι η βαθιά απογοήτευση για το πεπρωμένο του ανθρώπου, που δεν βρίσκει ικανοποιητικές απαντήσεις στα θεμελιώδη ερωτήματα της ύπαρξής του. Το βιβλίο δημιουργεί μια πανοραμική εικόνα της ανθρωπότητας και εκφράζει την οπτική του συγγραφέα πάνω στην ιστορία της, στην οποία πάντοτε θα επικρατούν η αδυναμία, η ακατανοησία και η ανοησία.«Ο Μπόρισλαβ Πέκιτς είναι ο Μπαχ της σερβικής λογοτεχνίας».Ντράγκαν Βέλικιτς«Αναλογιζόμενοι το ιστορικό εύρος που καλύπτουν τα διηγήματα της Νέας Ιερουσαλήμ (σαν ένα τόξο που ξεκινάει από τον πρώιμο Μεσαίωνα και φτάνει μέχρι το μακρινό, δυστοπικό μέλλον), θα λέγαμε ότι το συγκεκριμένο “χρονικό” συνιστά επίσης ένα ενιαίο χρονικό του κόσμου. Στη Νέα Ιερουσαλήμ ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία αποτελεί πράγματι ένα γοτθικό χρονικό, μια ατέλειωτη σειρά από μυστικές και τραγικά σημαδεμένες μοίρες. Επανεξετάζοντας και δημιουργικά αναβαθμίζοντας κάποια χαρακτηριστικά του διηγήματος, είδους που συνειδητά επέλεξε σε τούτο το βιβλίο, ο Μπόρισλαβ Πέκιτς το μπόλιασε με νόημα για το οποίο μπορούμε να πούμε ότι ανήκει εξίσου σε όλους εμάς, ότι είναι οικουμενικό. Κι όταν μιλάμε για οικουμενικό, μιλάμε για αυθεντική, για την πιο υψηλή τέχνη».Μιχάηλο Πάντιτς