Η Γη του θυμού αποκαλύπτει και ανατέμνει με θαρραλέες κινήσεις της γραφής, με φρασεολογία που θα μπορούσε να παρομοια- στεί με απότομες τομές σαν νυστεριές, τον έκδηλο αλλά και τον κρυμμένο θυμό που μας περιβάλλει, μετατρέποντας τις πόλεις, τα εσωτερικά των σπιτιών, τους δρόμους, τους εργασιακούς μας χώρους σε πεδία μάχης. Ο Χρήστος Χρυσόπουλος καταγράφει τον ασθματικό παλμό της οργής μας.«Επειδή είναι συγγραφέας, ο Χρυσόπουλος δίνει ζωή εκεί που εμείς βλέπουμε μόνο γεγονότα».[Από κριτική στη Le Monde des Livres για τη γαλλική έκδοση του έργου]«Ο θυμός δεν είναι ποτέ λυτρωτικός. Αποσταθεροποιεί εξίσου τονθύτη όσο και το θύμα. Τα θραύσματα της οργής τραυματίζουν όλους αδιακρίτως. Αυτό μας δείχνει ο Χρήστος Χρυσόπουλος σε τούτο τοσύντομο έργο. Σκηνές όπου ξεσπά η περιφρόνηση, η μισαλλοδοξίακαι το μίσος κατά του άλλου… Μια άσχημη οργή. Όχι ο θυμός της ελ- πίδας. Ούτε μια χρήσιμη οργή. Αλλά μια τυφλή, παροξυσμική και δει- λή οργή. Στο γραφείο, στο σχολείο, στον σιδηροδρομικό σταθμό, στο πεζοδρόμιο… Ο Χρήστος Χρυσόπουλος ανατέμνει με αυτό το κείμε-νο τη συνείδηση μιας εποχής. Ο διάχυτος θυμός που μας περιβάλ- λει επιστρέφει ως ηχώ: αμείωτος, απαράλλαχτος και διαβρωτικός».[Από κριτική στη Revue Littérature για τη γαλλική έκδοση του έργου]Οι υπόνοιες και μόνο είναι επαρκείς. Η αρχή μιας χειρονομίας… Μια λέξη ορφανή… Και η κίνηση έχει ήδη ολοκληρωθεί, η οργή είναι ήδη ελεύθερη. […] Στους δρόμους, στα γραφεία, μέσα στα σπίτια μας, μέσα στα παιδικά μας δωμάτια, στα λεωφορεία, στα τρένα, από τη μια γειτο- νιά στην άλλη, από τη μια χώρα στην άλλη, παντού… Ακόμα κι όταν σι- ωπούμε, αυτή η σιωπή μοιάζει με ξέσπασμα.Η Γη του θυμού κυκλοφόρησε σε πρώτη έκδοση στη Γαλλία το 2015 από τις εκδόσεις La Contre Allée σε μετάφραση της Anne- Laure Brisac. Έγινε θεατρική παράσταση από την ομάδα Et-alors, που παρουσιάστηκε, μεταξύ άλλων, στο FestHiver 2018 του Φε- στιβάλ της Αβινιόν.

[…] ξαφνικά, τ’ ορκίζομαι, είδα τη συχωρεμένη τη γιαγιά μου ολοζώντανη να με κοιτάζει με τρυφερή αυστηρότητα σα να ’λεγε:«Τέλος πάντων… Πάλι καλά που δεν έγινες χειρότερος…» κι ύστερα να εξαφανίζεται. Χάρη σ’ αυτήν, κι ας λένε ό,τι θέλουν οι ταυτότητες, είμαι Αθηναίος. Χάρη σ’ αυτήν, αγαπάω την Αθήνα. Μερικοί λένε ότι, έτσι όπως κατάντησε, είναι η πιο άσκημη πρωτεύουσα σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Δεν ξέρω, ούτε με νοιάζει. Ωραία ή άσκημη, για μένα είναι μοναδική. Είναι η πόλη στην οποία γεννήθηκε, έζησε, κι ύστερα πέθανε η γιαγιά μου. Πρέπει φυσικά να σας το πω, ότι από μερικές απόψεις –όπως ακριβώς κι η Αθήνα– ήταν ένα τέρας, και με βασάνισε πολύ τον καιρό που ήμουνα παιδί κι ύστερα έφηβος, αλλά τι να κάνω; Είναι η μόνη γυναίκα που αγάπησα στη ζωή μου.

Ιστορίες γυναικών. Παραλλαγές και παράφωνες νότες στο ίδιο θέμα, τη Θηλυκότητα. Οι αφηγήσεις γύρω από το τζάκι στο «μοναστήρι» αναζητούν το νήμα στον ψυχο-σεξουαλικό κόσμο της γυναίκας κι επιβεβαιώνουν: η γυναίκα δεν «κλείνει» ποτέ, η θηλυκότητα, χωρίς ηλικία, είναι η αναμνηστική γιορτή όλων των αγγιγμάτων, σιωπηλών μηνυμάτων, βιωμάτων στη διάρκεια της ζωής από τα πρώτα χρόνια της.
Η Λογοτεχνία συναντά την Ψυχανάλυση και τη Νευροεπιστήμη, τα γονίδια και οι νευρώνες το Ασυνείδητο και το φαντασιακό κι ερμηνεύουν: ερωτική ολοκλήρωση, ναρκισσισμό, ενοχή, εξιδανίκευση και μαζοχισμό, φετιχισμό, γυναικεία ομοφυλοφιλία, μιμητική επιθυμία, ζήλια, απώλεια εαυτού, φοβία κι εγκατάλειψη. Ο γιος μοδίστρας αφιερώνει τη σπουδή στη Θηλυκότητα –αντί για την Τεχνητή Νοημοσύνη– στο μεγαλύτερο θαύμα στο Σύμπαν, στον ανθρώπινο εγκέφαλο, και μάλιστα στη θηλυκή πολυτροπία του.

Η ταυτότητά της γράφει Ρέα Φραντζή, ελαφρά ντυμένη, έχει μερικά λεφτά, κάθεται με την πλάτη ακουμπισμένη στον απέναντι τοίχο του μικρού μαγέρικου, στην πλατεία του Άνω Κάμπου, απέναντι από την άσπρη εκκλησία, χιλιάδες χρόνια μετά την Αποκάλυψη, εννιακόσια χρόνια από τότε που ο μοναχός Χριστόδουλος έχτισε ένα μοναστήρι εκεί που ήταν ο ναός της Αρτέμιδος, τρεις μέρες από τότε που χώρισε με τον άντρα της. η άσπρη εκκλησία τρυπάει τον γαλάζιο ουρανό, για πρώτη φορά βλέπει ζωντανή μπροστά στα μάτια της την ελληνική σημαία. Κάτω από τη σημαία παρελαύνει πάνοπλος ο ξανθός κόσμος, πηγαίνει να ψηθεί, πηγαίνει για μπάνιο τρέχει να ξεκουραστεί. Κανείς δεν προσέχει τη σημαία που στέκει αόρατη, μόνο μια γυναίκα που μόλις χώρισε είναι σε θέση να την αντιληφθεί, βγάζει τα μαύρα γυαλιά και ο ήλιος την τυφλώνει. […] [Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]