Αν οι γυναίκες που πρωταγωνιστούν στις τρεις αυτές ιστορίες ήταν ξωκλήσια αφιερωμένα στην Παναγία, θα είχαν τα εξής ονόματα: Παναγία η Απούσα (Ο εργένης)· Παναγία η Παντοκρατόρισσα (Πάπισσα)· Παναγία η Εκδικήτρια (Μαύρος γάμος).         Ο εργένηςΈνας τριανταπεντάρης τραπεζικός ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του τον εγκατέλειψε για να γίνει πόρνη πολυτελείας. Tι μπορεί να πάθει ένας άνθρωπος που καταδικάζεται να μείνει εργένης;Ο εργένης (1993) μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1996 από τον σκηνοθέτη Νίκο Παναγιωτόπουλο, σε σενάριο του ίδιου και του συγγραφέα. Με τους Στράτο Tζώρτζογλου, Kαρυοφυλλιά Kαραμπέτη, Άκη Σακελλαρίου, Στάθη Λιβαθινό κ.ά. Μουσική: Τρύπες.         Η απίστευτη ιστορία της Πάπισσας ΙωάνναςΣτην καρδιά του ευρωπαϊκού Mεσαίωνα. Μια μοναχή κρύβει το φύλο της και κατορθώνει να γίνει ο αντιπρόσωπος του Θεού επί της γης. Για να έρθει αντιμέτωπη με τη γυναικεία της φύση. Kαι την πτώση.Εμπνευσμένη από την Πάπισσα Ιωάννα του Εμμανουήλ Ροΐδη, Η απίστευτη ιστορία της Πάπισσας Ιωάννας (2000) κυκλοφόρησε στα ιταλικά το 2002, σε μετάφραση Luigi Casciola, από τις εκδόσεις Crocetti.         Μαύρος γάμοςMε φόντο την άνοδο και την πτώση του ροκ συγκροτήματος Bαλκάνιοι και με καταλύτη έναν ύμνο που μπορεί και να συνδέεται με τα Eλευσίνια Mυστήρια, ένας έρωτας χωρίς ανταπόκριση υπερβαίνει τα όρια της έμμονης ιδέας.Ο Μαύρος γάμος (2001) ανέβηκε για μία και μόνο παράσταση στο Θέατρο Τέχνης της οδού Φρυνίχου το 2015, σε σκηνοθεσία Σοφίας Φιλιππίδου και διασκευή Χλόης Κολύρη. Με τους Τσιμάρα Τζανάτο, Σοφία Φιλιππίδου, Μάνο Καρατζογιάννη, Τίτο Λίτινα, Ειρήνη Στρατηγοπούλου.

Το μυθιστόρημα-ντοκουμέντο για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη (1963), ένα βιβλίο-σύμβολο, ένα μυθιστόρημα-σταθμός στην ελληνική λογοτεχνία. Γραμμένο σχεδόν παράλληλα με την εξέλιξη των γεγονότων και της δίκης που συντάραξε την Ελλάδα, το Ζ εκδόθηκε για πρώτη φορά στα μέσα της ταραγμένης δεκαετίας του 1960. “Λογοτεχνικό ρεπορτάζ” ή “φανταστικό ντοκιμαντέρ ενός εγκλήματος”, κατά τον ίδιο τον Βασίλη Βασιλικό, κινείται στα όρια μεταξύ λογοτεχνίας και δημοσιογραφίας, με τον συγγραφέα να ενορχηστρώνει το δημοσιογραφικό και το προανακριτικό υλικό της υπόθεσης Λαμπράκη. Το Ζ, ακόμη σήμερα, συνεχίζει να προκαλεί τεράστιο ενδιαφέρον, γιατί παραμένει ανοικτό και διαθέσιμο σε νέες ερμηνείες και σηματοδοτήσεις.

Παραμυθητικό παράκουσμα αφηγήσεων και διηγήσεων Η κωμική φλέβα του Γκόζη απογειώνεται αποδίδοντας με απαράμιλλο τρόπο τον αμετανόητα γκροτέσκο χαρακτήρα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Η συλλογή αποδίδει ιδεωδώς το μείγμα λαϊκής και αστικής κουλτούρας που σφράγισε τα νεανικά χρόνια του συγγραφέα: «Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη τον περασμένο αιώνα και καθώς την κουβαλάω αιωνίως μέσα μου, πάντοτε σε αυτήν επιστρέφω.” Η εναρκτήρια αυτή φράση του Γιώργου Γκόζη δίνει το στίγμα ολόκληρης της συλλογής διηγημάτων, όπου ο συγγραφέας σκιαγραφεί το πορτρέτο μιας πολύ προσωπικής πόλης, μέσα από τα σπαράγματα της μνήμης, την αποτύπωση αλλόκοτων φυσιογνωμιών και ακόμα πιο αλλόκοτων περιστατικών ενός παρελθόντος που εκβάλλει διαρκώς στο παρόν με τον ανεπανάληπτο τρόπο της λογοτεχνίας.

Αυλές, ράγες, έρημοι δρόμοι, γειτονιές, καφενεία, γραφεία, στρατόπεδα, λεωφορεία σκοτεινά, παλιά τετράδια, περιοδικά, εφημερίδες, λαχεία, σκισμένα χαρτιά? μ’ αυτά και άλλα ταπεινά υλικά δείχνει να συναρμολογεί τις ιστορίες του ο Σαμαράκης σ’ αυτό το πιο τρυφερό και ίσως πιο σπαρακτικό απ’ όλα τα βιβλία του. Οι ιστορίες στο Ζητείται Ελπίς είναι παραπάνω από συγκινητικές. Έτσι ίσως εξηγείται που απ’ το σύνολο του έργου του αυτές εδώ οι ιστορίες έχουν διαβαστεί από όλους όσοι υπήρξαν παιδιά και επιμένουν να διασώζουν μέσα τους την παιδικότητα του φρονήματος, του δέους, και της αγάπης για τον κόσμο και τα πράγματα. Αλλά είναι και απεγνωσμένες αυτές οι ιστορίες με τα χιόνια και τα τρένα και τις ομίχλες, και γι’ αυτό έχουν την εντιμότητα, αλλά και το δικαίωμα και τη γενναιότητα να ζητούν ελπίδα αυθεντική και ακέραιη, αυτή που ο άνθρωπος τη ζητά μόνο όταν απελπιστεί, μόνο όταν κοιτάξει κατάματα το ζόφο της απόγνωσης. Στο ομότιτλο διήγημα, ένας τέτοιος άνθρωπος, ένας εκλεκτός της απόγνωσης, μπαίνει στο καφενείο και σ’ ένα σκισμένο χαρτί τολμά και γράφει: «Ζητείται ελπίς». Μήπως αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ήδη ο Αντώνης Σαμαράκης; Μήπως δε συνοψίζεται όλο το έργο του σε αυτό το βαθιά ανθρώπινο, αποφασιστικό και αδιαπραγμάτευτο αίτημα για ελπίδα και πίστη και αγάπη για τον άνθρωπο όλων των εποχών και όλων των τόπων;