Ο Κρζιζανόφσκι δημιουργεί ένα ιδιόμορφο φανταστικό σύμπαν, τρυφερό και γκροτέσκο, γεμάτο παραδοξότητες, φιλοσοφικό χιούμορ και ειρωνεία. Τα διηγήματά του συνδυάζουν έναν ριζοσπαστικό μοντερνισμό με παραδοσιακά θέματα και μορφές της ρωσικής λογοτεχνίας: τον νεαρό που φτάνει στην πρωτεύουσα, τον απελπισμένο ένοικο του μικροσκοπικού διαμερίσματος, τη συνομιλία με τους νεκρούς που αρνούνται να εγκαταλείψουν τα εγκόσμια, την περιπλάνηση στη μεγαλούπολη. Η γραφή του Κρζιζανόφσκι επικεντρώνεται στον θραυσματικό κόσμο της καθημερινής ζωής, στον ψυχικό διχασμό, στη σημασία που έχουν οι ιστορίες και στην ίδια την εμπειρία της ανάγνωσης.

Ακολουθώντας μια μακρά οικογενειακή παράδοση, ο νεαρός Νίκολας ετοιμάζεται να αναλάβει κι αυτός με τη σειρά του τα καθήκοντα του πάστορα σ’ ένα αλσατικό χωριό. Η αδελφή του που ζει στην Ολλανδία, τόπο καταγωγής της οικογένειας, επιστρέφει για λίγο στο πατρικό σπίτι για να είναι παρούσα στην τελετή και για να ξαναβρεθεί με τους δικούς της, ιδιαίτερα καλλιεργημένους ανθρώπους, χιουμορίστες, με έντονη την αίσθηση του καθήκοντος και της προσφοράς, μα που τώρα έχουν βυθιστεί σε μια σοβαρή κρίση. Τη μητέρα της που φροντίζει τους πάντες με τρυφερότητα, προσπαθώντας να βάλει τάξη στο χάος, τον παππού της, που έχει άνοια, τον πατέρα της, που πάσχει από burn-out με προβλήματα μνήμης επίσης, ενώ και ο αδελφός της βασανίζεται από διλήμματα και αμφιβολίες. Είναι ικανός γι’ αυτό το αξίωμα; Και ακόμα περισσότερο: έχει νόημα το λειτούργημα του πάστορα στη σημερινή εποχή;«Αυτό που ήθελα ήταν να διηγηθώ την ιστορία μιας οικογένειας που χάνει τη μνήμη της. Να προσεγγίσω ένα δράμα, καταυγάζοντάς το με φως», λέει η συγγραφέας.***Αφήγηση αισθητικά λιτή και μεταφυσικά ιλιγγιώδης. Όλα είναι εύθραυστα, αλλά ένα νήμα αποτρέπει τη ρήξη: το νήμα της αγάπης, που ακολουθεί τον ρυθμό των βιβλικών αναγνώσεων.Le FigaroTo Αυτοί που ανήκουν στη μέρα συγκαταλέγεται σ’ εκείνα τα τέλεια βιβλία, η δομή των οποίων πολλαπλασιάζει το νόημα. Χαράσσουν επάνω μας το αποτύπωμα μιας μουσικής που διαρκεί.En attendant NadeauΟι ασθένειες της μνήμης δεν είναι αναστρέψιμες· ούτε στην κλίμακα μιας οικογένειας, ούτε στην κλίμακα της κουλτούρας. Αντί να λυπούμαστε και να χύνουμε δάκρυα, ας επωφεληθούμε από τη δόση τρέλας που ενσταλάζεται με αυτό τον τρόπο στη ζωή μας· ας πιστέψουμε στη δύναμη των ιστοριών, αλλά ας τις γράψουμε διαφορετικά. Έτσι φαίνεται να μας λέει αυτό το καταπληκτικό βιβλίο.Le MondeΗ συγγραφέας, σε αυτό το απολύτως ουσιαστικό έργο, ζωγραφίζει με μεγάλη τρυφερότητα το πορτρέτο μιας αξιαγάπητης οικογένειας, καθόλου σοβαροφανούς, αλλά σε απόγνωση. Με αληθινό ταλέντο, με επιδεξιότητα και στοργή, η συγγραφέας αποφεύγει όλους τους σκοπέλους. Με ποιητικό ρυθμό, με ζωντάνια και κατεργαριά, το μυθιστόρημα γυρνά την πλάτη στην ψυχολογία και την αυτομυθοπλασία, για να παραμείνει στον χώρο της μαγείας που απαλύνει την ανησυχία και απομακρύνει την αβεβαιότητα.L’Echo

Ο Έτγκαρ Κέρετ διερευνά τις πιο μικρές και ασήμαντες αλληλεπιδράσεις της ζωής με τρόπους ασυνήθιστους και βαθυστόχαστους. Οι χαρακτήρες του ταλαιπωρούνται από αναγνωρίσιμες αγωνίες στις διαπροσωπικές σχέσεις και στους χώρους εργασίας τους. Υπάρχουν σε έναν κόσμο όπου μπορεί μεν η σύγχρονη τεχνολογία να εξελίσσεται με εντυπωσιακούς ρυθμούς, αλλά προσκρούουν διαρκώς πάνω στα ανθρώπινα πάθη, στην κοινοτοπία του κακού, στη βαρβαρότητα. Η σύντροφος ενός από τους ήρωες είναι  διαγωνιζόμενη σε ριάλιτι από ένα παράλληλο σύμπαν. Κάποιος άλλος διαπιστώνει ότι ο αστεροειδής που πλήρωσε για να ονομαστεί προς τιμήν της γυναίκας του πρόκειται να συγκρουστεί με τη Γη. Και μια ηλικιωμένη χήρα πείθει ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης να αυτοκτονήσει. Αυτά τα διηγήματα εξεικονίζουν την τωρινή στιγμή στον χρόνο: την αβεβαιότητα και την ευθραυστότητα –γεμάτη παρεξηγήσεις και προβλήματα στην επικοινωνία– καθώς αναζητούμε τους λόγους αλλά και τη δύναμη να βρούμε την ελπίδα. Οι συγκεκριμένες ιστορίες, ζοφερά αστείες και διαπεραστικά ουσιαστικές, αποκαλύπτουν τις άβολες αλήθειες και τις σκοτεινές ρωγμές των κοινωνιών μας. Το ύφος του Ισραηλινού συγγραφέα είναι προσιτό και λιτό, τρυφερό και συγκινητικό, ολόδικό του, μοναδικό. «Ο Έτγκαρ Κέρετ είναι ιδιοφυΐα».The New York Times «Σκωπτικά, καυστικά, στοργικά και συμπονετικά διηγήματα, όπου πάλλεται το σήμα κατατεθέν του Ισραηλινού συγγραφέα, η κωμική του φλέβα».Kirkus Reviews «Καταπληκτικές ιστορίες, σπαρταριστές και ευθύβολες. Ο Έτγκαρ Κέρετ υπηρετεί πάντοτε μια αυθεντικότητα, σκάβει βαθιά προκειμένου να ανασύρει κάτι αληθινό για τους τρόπους με τους οποίους συσχετιζόμαστε, για τη μοναξιά μας, τις συγκρούσεις μας και τη λαχτάρα μας να συνεννοηθούμε».Electric Literature

Σε ένα καφέ της Βιέννης, ένας συγγραφέας συναντά έναν παράξενο κύριο, τον ηλικιωμένο Ρώσο Σουβόριν. Ο Σουβόριν, κάποτε διεθνούς φήμης πιανίστας στη Σοβιετική Ένωση, βάζει ένα πρόωρο τέλος στην καριέρα του όταν αναπτύσσει μια έντονη αποστροφή για τον ήχο του χειροκροτήματος. Αυτός ο εκκεντρικός χαρακτήρας –γοητευτικός, θλιμμένος, αφοπλιστικά ειλικρινής– γνωρίζει ότι το τέλος της ζωής του πλησιάζει κι έτσι πείθεται να αφηγηθεί την ιστορία του. Μιλά για τα πάντα, για την ελευθερία και την εξέγερση, για την ομορφιά και τη φθορά, για την αθανασία που χαρίζει η τέχνη. Στις συναντήσεις τους οι δύο άντρες αναπτύσσουν μία δυνατή φιλία, μία σχέση αλληλεξάρτησης.
Μεθυστική αλλά και μελαγχολική, με νότες από Ναμπόκοφ, Ζέμπαλντ και Μπέρνχαρντ, η Αυτοπροσωπογραφία με ρώσικο πιάνο είναι μια λογοτεχνική σονάτα για την ομορφιά, τη μουσική και το πάθος, γραμμένη από έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους γερμανόφωνους συγγραφείς.