Βιβλία

Ο Αμορεζάνο ζει στη Νάπολη, είναι τριάντα χρονών και δεν έχει βρει ακόμα τη θέση του στον κόσμο. Οι μέρες του κυλούν αργά, ανάμεσα στην καθημερινότητα με τους γονείς του, το πάθος του για την ομάδα του τη Νάπολι, τις βραδιές με τον φίλο του τον Ρούσο και την αναζήτηση εργασίας. Δίνει ακόμα μία, εντελώς παράλογη, συνέντευξη. Ούτε αυτή καταλήγει στην πρόσληψή του, οπότε αποφασίζει να ξοδέψει όλα του τα χρήματα και ν’ αυτοκτονήσει. Γνωρίζει, όμως, μια όμορφη κοπέλα και την ερωτεύεται. Αυτή η συνάντηση αναζωπυρώνει τις ελπίδες και τις επιθυμίες του: θέλει να ζήσει, να γράψει, να είναι ευτυχισμένος. Και να συναντήσει τον Ραφαέλε Λα Κάπρια, τον λογοτεχνικό του μύθο. Αλλά ο έρωτας σκορπίζει ακόμα πιο γρήγορα τις δυνάμεις του και τα χρήματά του, κάνοντας τις επιθυμίες που ξαναβρήκε, και τις ελπίδες του για μια διαφορετική ζωή, να ξεγλιστρούν ευρώ το ευρώ.Ο Αλέσιο Φορτζόνε μιλάει για μια Νάπολη πνιγηρή και γκρίζα από τη βροχή, σκοτεινή σαν τη Χιροσίμα της ομώνυμης ταινίας. Και με μια γλώσσα επίμονη, δυναμική μα και τρυφερή, υπογράφει το ντεμπούτο του, ένα λαμπερό κι ενίοτε πυρετικό μυθιστόρημα ενηλικίωσης που έχει τον ρυθμό ενός αγώνα ταχύτητας μέσα στους γλυκόπικρους νόμους της ζωής και το κιαροσκούρο της αθωότητας.Το Napoli mon amour είναι ένα βιβλίο για όσους λατρεύουν τη μυρωδιά της ασφάλτου μετά τη βροχή, για όσους έχουν βουτήξει στα κρυστάλλινα νερά της Πρότσιντα, για ένα πρώτο φιλί που ακούγεται σαν το «Brown Sugar» των Ρόλινγκ Στόουνς, και για όποιον τα χάνει όλα μέσα σε μια στιγμή, σαν βαλίτσα παρατημένη σ’ ένα τρένο που αναχωρεί.***Το Napoli mon amour είναι ένα βιβλίο μελαγχολικό και νωχελικό, που όμως μας κάνει να τρέμουμε επειδή αισθανόμαστε την αλήθεια του. Θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα μας. Να μην μπορούμε να αλλάξουμε κάτι στην καθημερινότητά μας. Να έχουμε να αντιμετωπίσουμε έναν τραπεζικό λογαριασμό που ολοένα και μειώνεται εξαιτίας των χρημάτων που ξοδεύουμε για τις μπίρες που πίνουμε, τα τσιγάρα που καπνίζουμε, τις προσπάθειες να χτίσουμε μια σχέση που μοιάζει εξαρχής άνιση. Ο Αλέσιο Φορτζόνε μιλάει για μια Νάπολη μουντή ακόμα και τις ηλιόλουστες μέρες, ψυχρή ακόμα και στην καρδιά του καλοκαιριού, σιωπηλή ακόμα κι όταν οι πλατείες της είναι γεμάτες κόσμο.Panorama Αυτό το μυθιστόρημα μας οδηγεί στην καρδιά της ναπολιτάνικης μελαγχολίας.Transfuge Ο πιο ταλαντούχος ιταλός μυθιστοριογράφος της γενιάς του.Il Messagero Το Napoli mon amour μοιάζει με την πόλη: θορυβώδες και τρυφερό ταυτόχρονα. Χάρη στον ρυθμό και τη γεμάτη ζεστασιά ειρωνεία του, είναι ένα μυθιστόρημα μαθητείας. Με τον οξυδερκή και αιχμηρό ρεαλισμό του, με τη συγκίνηση μιας γυμνής από στολίδια γραφής, συνδυάζει ψυχολογική ευαισθησία και δραματική ένταση. Σκιαγραφεί με ακρίβεια μια γενιά, αλλά και την αιωνιότητα των μεσογειακών πόλεων.Le Monde diplomatique *** Ο Alessio Forgione γεννήθηκε στη Νάπολη το 1986. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και κοινωνική πολιτική. Το Napoli mon amour είναι το πρώτο του βιβλίο, και τιμήθηκε με το βραβείο Berto και το Prix Méditerranée 2021 ξένου μυθιστορήματος. Το δεύτερο μυθιστόρημά του, Giovanissimi, ήταν στην τελική λίστα υποψηφιοτήτων για το βραβείο Strega. Το τρίτο του μυθιστόρημα έχει τίτλο Il nostro meglio. στο εξώφυλλο: © Alberto Zamboni: Old football (2019)

Μετά το ξέσπασμα του Αμερικανικού Εμφυλίου, η Κόνστανς Τόμπσον εγκαταλείπει τον αγαπημένο της Βαρθολομαίο και το αγρόκτημά της στην Ιντιάνα, μεταμφιέζεται σε άντρα και κατατάσσεται στον στρατό των Βορείων. Με τον φόβο ότι θα αποκαλυφθεί η πραγματική της ταυτότητα να την ακολουθεί σε κάθε της βήμα, τα επόμενα δύο χρόνια θα βρεθεί στα πεδία των μαχών, θα αντικρίσει κατάματα τη θηριωδία και την παράνοια του αδελφοκτόνου αλληλοσπαραγμού, και θα παλέψει να κρατήσει ζωντανή την ελπίδα της επιστροφής στην πατρίδα και στον σύντροφο της ζωής της.Με αυτή την ανατρεπτική εκδοχή του ομηρικού έπους, όπου οι ρόλοι της Πηνελόπης και του Οδυσσέα αντιστρέφονται, ο Λαιρντ Χαντ προσφέρει στον αναγνώστη ένα αριστοτεχνικό, πολύτροπο μυθιστόρημα για τα τέρατα που γεννάει ο πόλεμος, έναν βαθύ στοχασμό για την οικουμενικότητα της βίας, που υπονομεύει κάθε βεβαιότητα και καταλύει τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα, τη ζωή και τον θάνατο, αλλά και μια σπαρακτική αφήγηση για τη δύναμη της αγάπης που, μερικές φορές, αποδεικνύεται πιο δυνατή από τα δεσμά του χώρου και του χρόνου.* * *Αυτό το λιτό, πανέμορφο μυθιστόρημα, διεισδύει τόσο βαθιά στην Αμερική και τη γλώσσα της που οι φράσεις του δίνουν την εντύπωση πως ξεπηδούν κατευθείαν από το έδαφός της. Ο Λερντ Χαντ με έδεσε με το ξόρκι του, από την πρώτη λέξη του Neverhome έως την τελευταία. Εξαιρετικό.Paul AusterΟι σελίδες του Χαντ έχουν το άρωμα του μπαρουτιού και του δάσους, του αίματος και των βατόμουρων. Η πρόζα του είναι λυρική, μουσκεμένη με ιδρώτα, η αισθαντικότητα αναβλύζει από κάθε της πόρο. Το Neverhome είναι λες κι έχει πέσει κατευθείαν από τον Παράδεισο. Πρόκειται για ένα αξιοθαύμαστο επίτευγμα. Τελειώνοντάς το, νιώθεις σαν να έχεις ξυπνήσει από έναν εφιάλτη –πιο λυπημένος και πιο σοφός–, γνωρίζοντας πλέον ότι ο πόλεμος μπορεί να φωλιάσει μέσα σου, ότι ο φόβος μπορεί να σκίσει την ψυχή σου. Και ότι, αν γυρίσεις από αυτόν αλώβητος, θα τον κουβαλάς μαζί σου.Financial TimesΜια ανεπιτήδευτη ιστορία συγκλονιστικής έντασης, ένα έπος σε μια εντελώς δική του γλώσσα, μια αντίστροφη Οδύσσεια, ιδιαίτερη αλλά απείρως συγκινητική. Ήρεμα και σταθερά, δίχως να χαραμίζει ούτε μία λέξη, διεισδύει στο πετσί και στο μεδούλι του αναγνώστη. Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι περίπου τετρακόσιες Αμερικανίδες μεταμφιέστηκαν για να πάρουν μέρος στον αιματηρό Εμφύλιο Πόλεμο της δεκαετίας του 1860. Από αυτή τη σπίθα, ο Χαντ δημιούργησε ένα ιδιοφυές και φλογερά συναρπαστικό μυθιστόρημα, φωτίζοντας την άγρια επιθυμία και το ανθρώπινο πνεύμα της αλησμόνητης αφηγήτριάς του.The Guardian Η πρωταγωνίστρια αυτού του μαγευτικού μυθιστορήματος του Λερντ Χαντ είναι ταυτόχρονα συναισθηματική και απαθής, σωτήρας και φονιάς, μια λαϊκή ηρωίδα που αποφεύγει τον ίδιο της τον μύθο, μια σκληρή και πληγωμένη γυναίκα που αντλεί δύναμη από το ταραγμένο παρελθόν της.The New York Times Θα υποτιμούσαμε αυτό το αριστουργηματικό μυθιστόρημα, αν απλώς το εντάσσαμε στη λογοτεχνία του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Εδώ η φύση εξαπατά τις ψυχές και, μέσα από τον πόλεμο, γίνεται ξελογιάστρα και σαρκοβόρα. Η Κόνστανς, αυτή η γυναίκα-στρατιώτης, είναι ένα από τα ωραιότερα γυναικεία πρόσωπα της αμερικανικής λογοτεχνίας.Télérama Γλιστρώντας μέσα στο σώμα της Κόνστανς, ο Χαντ επιτυγχάνει να προσεγγίσει το αιώνιο ζήτημα της ετερότητας: Πώς είναι για μια γυναίκα να ζει σε έναν κόσμο σφυρηλατημένο από τους άντρες; Ένα λυτρωτικά φεμινιστικό μυθιστόρημα.Les Inrockuptibles Ένα εκπληκτικό βιβλίο, το οποίο μας αποκαλύπτει έναν υπερταλαντούχο συγγραφέα που παντρεύει τον Ζωρζ Περέκ με το γουέστερν. Ένα είναι βέβαιο: πρόκειται για φοβερό συγγραφέα.L’Obs Πρωτότυπη ματιά μέσω μιας ποιητικής και ισχυρής γραφής. Μεγάλο μυθιστόρημα.Le Soir***Ο Laird Hunt γεννήθηκε το 1968 στη Σινγκαπούρη. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα και στο Jack Kerouac School of Disembodied Poetics στο Naropa University. Σπούδασε επίσης Γαλλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Εργάστηκε στο Γραφείο Τύπου του ΟΗΕ, δίδαξε δημιουργική γραφή στο Πανεπιστήμιο του Ντένβερ και σήμερα είναι καθηγητής στο Brown University. Είναι παντρεμένος με την ποιήτρια Eleni Sikelianos, απόγονο του Άγγελου Σικελιανού. Έχει δημοσιεύσει δέκα βιβλία, έχει μεταφράσει βιβλία από τα γαλλικά, ενώ άρθρα του έχουν δημοσιευτεί στις εφημερίδες New York Times, Washington Post, Wall Street Journal, Guardian, Irish Times και Los Angeles Times.Το Neverhome τιμήθηκε στη Γαλλία με το Μεγάλο Βραβείο Αμερικανικής Λογοτεχνίας.Από τις εκδόσεις Πόλις ετοιμάζεται επίσης το μυθιστόρημά του The Evening Road.***Ο τίτλος του βιβλίου έμεινε αμετάφραστος μετά από υπόδειξη του συγγραφέα. στο εξώφυλλο:  Jacob Lawrence «The Migration Series, Panel no. 8© The Jacob and Gwendolyn Knight Lawrence Foundation, Seattle / Artists Rights Society (ARS), New York/ΟΣΔΕΕΤΕ, Αθήνα 2021

Σε ό,τι αφορά προσωπικά τον Kέες Πόπινγκα, πρέπει κανείς να παραδεχτεί ότι στις οκτώ η ώρα το βράδυ υπήρχε ακόμη χρόνος, καθώς το πεπρωμένο του δεν είχε ακόμη καθοριστεί. Όμως χρόνος για τί; Μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που επρόκειτο να κάνει, έχοντας εξάλλου την απόλυτη πεποίθηση ότι οι κινήσεις του δεν θα είχαν μεγαλύτερη σημασία απ’ ό,τι κατά τη διάρκεια των χιλιάδων, των μυριάδων ημερών που προηγήθηκαν; […] Θα σήκωνε τους ώμους του με αδιαφορία αν του έλεγαν ότι η ζωή του θα άλλαζε απότομα και ότι αυτή η φωτογραφία, που βρισκόταν πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού και τον έδειχνε όρθιο στο κέντρο της οικογένειάς του, με το χέρι του νωχελικά ακουμπισμένο στη ράχη μιας καρέκλας, θα δημοσιευόταν σε όλες τις εφημερίδες της Eυρώπης. […] Το μυθιστόρημα Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν (1938) εγκαινιάζει μια θεματική που συναντούμε συχνά στο έργο του Σιμενόν, εκείνη της « αποκλίνουσας συμπεριφοράς »: μια κρίση προκαλεί την κατάρρευση του κοινωνικού περίγυρου του πρωταγωνιστή, ο οποίος ξεκόβει από το περιβάλλον του, περιπλανιέται αναζητώντας τη χαμένη ελευθερία και ταυτότητά του, και ξεκινώντας από ένα έγκλημα καταλήγει στην τρέλα. Το τακτικό και καλοβολεμένο περιβάλλον του Κέες Πόπινγκα καταρρέει όταν το αφεντικό του τού ανοίγει τα μάτια και τον κάνει να δει τις απάτες που κρύβονται πίσω από τη φαινομενικά ήρεμη και καθωσπρέπει αστική ζωή, από τη φαινομενικά εύρωστη εμπορική επιχείρηση.Ο Πόπινγκα στην αρχή υπερηφανεύεται που προκαλεί το κοινωνικό σύνολο και, μεγαλομανής μέσα στην παράνοιά του, υποφέρει που δεν είναι δημοφιλής σαν άλλους δολοφόνους, όπως ο Λαντρύ· κατόπιν παρουσιάζεται σιγά σιγά ως το θύμα μιας πλεκτάνης στην οποία συμμετέχει όλο το κοινωνικό σύνολο.Το βιβλίο μεταφέρθηκε στην κινηματογραφική οθόνη το 1953 από τον Βρετανό Harold French με τίτλο The Man Who Watched Trains Go By (στις ΗΠΑ: The Paris Express) και τον Claude Rains στον πρωταγωνιστικό ρόλο.