Βιβλία

Ο «Οδυσσέας» είναι ο απολογισμός μιας μοναδικής μέρας, της 16 Ιουνίου 1904. Ο χώρος είναι συγκεκριμένος, το Δουβλίνο. Ένας πολίτης αυτής της πόλης, ο Λεοπόλδος Μπλουμ, ξυπνάει το πρωί και φεύγει για την δουλειά του. Οι κοινωνικές, οι επαγγελματικές και οι συναισθηματικές υποχρεώσεις του καθυστερούν την επιστροφή του μέχρι τις πρώτες ώρες της επόμενης ημέρας. Αυτή η αργοπορία επιστροφής συνιστά την μοναδική ομοιότητα με το αρχαϊκό πρότυπο. Ο Λεοπόλδος Μπλουμ περνάει μέσα από μια αντιστοιχία περιπετειών ανάλογων με κείνες του Οδυσσέα. Το κατέβασμα στον Άδη βρίσκει την αντιστοιχία του στη μετάβαση του Μπλουμ στο νεκροταφείο, το οποίο επισκέπτεται συνοδεύοντας στην τελευταία του κατοικία ένα φίλο που πέθανε απροσδόκητα. Το νησί του Αιόλου βρίσκει την αντιστοιχία του στα γραφεία μιας εφημερίδας, όπου φυσάνε όλοι οι άνεμοι. Οι Σειρήνες είναι τα κορίτσια του μπαρ του Ξενοδοχείου Όρμοντ, στο οποίο καταφεύγει ο Μπλουμ για ένα καθυστερημένο γεύμα και ακούει από τη διπλανή αίθουσα μερικούς φίλους να τραγουδούν με τη συνοδεία πιάνου. Η σπηλιά του Κύκλωπα είναι το μπαρ του Μπάρνεϊ Κίερναμ, όπου συχνάζει κάποιος φανατικός εθνικιστής που κατονομάζεται ως Πολίτης και που διακηρύσσει τη μισαλλοδοξία του απέναντι σε καθετί που δεν είναι ιρλανδέζικο και που προκαλεί ένα μικρής έκτασης πογκρόμ στον Μπλουμ ο οποίος είναι εβραϊκής καταγωγής. Η Κίρκη είναι το πορνείο της νυχτερινής πόλης, το οποίο επισκέπτεται ο Μπλουμ για να βοηθήσει έναν μισοπεθαμένο νεαρό που συνάντησε πριν από λίγο και που νιώθει γι` αυτόν ένα ισχυρό αίσθημα πατρικής φροντίδας. Η δράση είναι ελάχιστη, όμως η τεχνική του «εσωτερικού μονολόγου» που επινοεί ο συγγραφέας για την έκθεση της αφήγησής του, του παρέχει τη δυνατότητα να σχολιάσει με λεπτομέρειες όλο το πλέγμα των σχέσεων των προσώπων που λαμβάνουν μέρος σ` αυτό το σε μικρογραφία έπος. Ο μεσήλικας κύριος Μπλουμ, καθώς και ο νεαρός Στίβεν Ντένταλους (που παίζει τον ρόλο του ομηρικού Τηλέμαχου), ανασυνθέτουν και επανεξετάζουν μέσα στους συλλογισμούς τους όλα τα προβλήματα που θίγει και ο έλληνας ποιητής. Το ενδιαφέρον του σύγχρονου αναγνώστη εστιάζεται τόσο στις ομοιότητες του μύθου όσο και στις διαφορές και στις ανατροπές του, οι οποίες τον βοηθούν στην εξαγωγή συμπερασμάτων κατ` αρχάς για μια σύγκριση του κόσμου μας με τον κλασικό κόσμο και κατά δεύτερον για την ανίχνευση της ηθικής και πνευματικής πορείας του σύγχρονου κόσμου μας μέσα στον οποίο ζούμε. [Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]

Μια συναρπαστική ματιά στην επιβίωση, στο τραύμα και στην οικογένεια, οι 8 ζωές μιας εκατοντάχρονης χωρίς όνομα είναι ένα απίστευτο λογοτεχνικό ντεμπούτο από ένα λαμπρό νέο ταλέντο.

Στην παράδοση των Πατσίνκο και Μια γυναίκα δεν είναι άνθρωπος, ένα καθηλωτικό, συναρπαστικό ντεμπούτο αγάπης και επιβίωσης που διαδραματίζεται στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη που χωρίζει τη Βόρεια από τη Νότια Κορέα.
Η ζωή κοντά στα σύνορα της Βόρειας Κορέας είναι ένα παιχνίδι ζωής και θανάτου, μια συνεχιζόμενη μάχη στην οποία είτε κερδίζεις είτε χάνεις. Αυτός ο επικίνδυνος, σκοτεινός κάτω κόσμος φιλοξενεί μια αξέχαστη γυναίκα που είναι γνωστή ως «απατεώνισσα».
Εμπνευσμένο από την αληθινή ιστορία μιας από τις γηραιότερες γυναίκες που δραπέτευσαν μόνες τους από τη Βόρεια Κορέα, το Οι 8 ζωές μιας εκατοντάχρονης χωρίς όνομα αποτελείται από οχτώ σκοτεινά όσο και μαγευτικά κεφάλαια που ακολουθούν αυτή τη μοναδική γυναίκα και την οικογένειά της καθώς αγωνίζονται να επιβιώσουν κατά τη διάρκεια της πιο ταραχώδους στιγμής της σύγχρονης κορεατικής ιστορίας.
Η εκατοντάχρονη χωρίς όνομα της Mirinae Lee είναι χαμαιλέοντας –σκλάβα, καλλιτέχνιδα αποδράσεων, δολοφόνος, τρομοκράτισσα, κατάσκοπος, ερωμένη και μητέρα–, μια γυναίκα που πρέπει συχνά να επιλέγει το αδιανόητο για να επιβιώσει από τον πόλεμο και την κατοχή στη χώρα της. Η ιστορία της είναι μια σαγηνευτική, περίπλοκη ιστορία αγάπης και επιβίωσης που θα σας καθηλώσει –και θα σας προκαλέσει εικασίες– μέχρι το τέλος, χάρη στο λαμπρό ταλέντο και στην οξυδέρκεια της Lee.