Στο φανταστικό νησί της Σαντάνας, ένα νησί με ιδιόρρυθμο παρελθόν, ιδιόρρυθμη θρησκεία και ιδιόρρυθμους κατοίκους, η ήσυχη και γαλήνια ζωή των Σανταναίων διαταράσσεται επικίνδυνα όταν κλιμακώνεται η λυσσαλέα βεντέτα μεταξύ δύο ισχυρών τοπικών δυνάμεων: του Παλατιού και του Mοναστηριού. Όμως η ιστορία της Σαντάνας δομείται πάνω στο μυστήριο των παλμικών κυμάτων και στην απάτητων αντικατοπτρισμών. Eίναι ένα παράξενο νησί, όπου τα πάντα συνυπάρχουν με το αντίστροφο είδωλό τους. Oι ιστορικές εποχές, οι εξουσίες, τα φύλα, η αλήθεια και η γνώση. H ίδια η αφήγηση εγγράφεται πάνω στην αντανάκλασή της, σαν πάνω σε καθρέφτη. Aπάτες, μυστικά, ραδιουργίες και μεταμορφώσεις εμπλέκουν απροσδόκητα τους ήρωες, τους κατοίκους, τους επισκέπτες, ακόμη και τους θρύλους της Σαντάνας σε μια ιστορία μυστηρίου, φθόνου και εξαγοράς.

Τα νησιά δεν κινούνται. Έχουν μάθει να μην ενοχλούνται, να μην τσαντίζονται, να αντιμετωπίζουν με στωική απάθεια τις τρικυμίες.
Μερικά χιλιόμετρα δυτικά του Παρισιού, το Ομπλίκ ήταν για χρόνια αφημένο στη μοναξιά του. Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση στρέφει τα μάτια της πάνω του, τα πράγματα αλλάζουν δραματικά. Ψάλτες, τροβαδούροι, ροκάδες και χίπηδες συρρέουν στο νησί που πλέον κολυμπάει στο χρήμα.
Αυταρχικές αρχισυντάκτριες, εκδικητικοί οικολόγοι, αδίστακτοι παρτιζάνοι και αποσχισθέντες κληρικοί θα δημιουργήσουν ένα εκρηκτικό σκηνικό.
Το Ομπλίκ κρύβει μυστικά, για τα οποία κανείς δεν είναι προετοιμασμένος.
Χιούμορ, αγωνία, πάθη, δράση και φύκια πλέκονται στις σελίδες ενός μοναδικού βιβλίου.
«Το εστιατόριο που διάλεξε η Σαμπίν ήταν το «Φρομάζ Α Τρουά». Για ορεκτικό πήραν σαλάμι Προσβεβλημένου Βούβαλου, σε ισοσκελή τρίγωνα που αιωρούνταν ανάμεσα σε δυο μαγνήτες, και Αυγό Ορτυκιού σε Αναμονή, που σ’ το έφερναν ωμό, σε άφηναν να το κοιτάς για δέκα λεπτά και το έπαιρναν πίσω. Ο Ρομπέρ είδε έναν νεαρό να κλαίει γοερά μπροστά σε ένα άδειο πιάτο. Η Σαμπίν του έπιασε το χέρι. «Τον καημένο. Έχει πάρει Σούπα Εμοσιονάλ. Κοιτάς το πιάτο και σκέφτεσαι τη γιαγιά σου. Σ’ το παίρνουν όταν αρχίσεις να κλαις, δεν είναι δα τίποτα βάρβαροι. Μπορούμε να το πάρουμε, αν θέλεις».Ο Ρομπέρ σκέφτηκε το απίστευτο ξύλο που είχε φάει όταν είχε κάνει τη μασέλα της γιαγιάς του σφεντόνα, και αρνήθηκε.»

Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο σε εκείνους που • δεν αμφιβάλλουν ποτέ για τις ιδέες τους, ούτε καν για το ότι είναι δικές τους • είναι βέβαιοι ότι η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα • πιστεύουν (για τον εαυτό τους) ότι άλλοτε προοδευτικός = πάντα προοδευτικός • φρονούν ότι η ανοιχτή κοινωνία κινδυνεύει μόνο από όσους θέλουν να την κλείσουν • υπερασπίζονται με πάθος τη διαφορετικότητα, αλλά θέλουν να στομώσουν ό,τι την κάνει διαφορετική • απολαμβάνουν στη λογοτεχνία και την τέχνη ό,τι έχει πιστοποιηθεί ως απολαυστικό • θεωρούν ότι το σεξ είναι ζήτημα δικαιωμάτων και καλών τρόπων • έχουν παντού άκρες, αλλά πουθενά ρίζες.Σε κάποιες από αυτές και άλλες τέτοιες κατηγορίες μπορεί να ανήκει, όπως φοβάται, και ο ίδιος ο συγγραφέας. Αυτός είναι ένας λόγος που τον ώθησε να γράψει το Αντιλεξικό.  O Δημοσθένης Κούρτοβικ γεννήθηκε το 1948 στην Αθήνα. Σπούδασε ανθρωπολογία, με ειδίκευση στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα.Έχει δοκιμαστεί σε όλα τα είδη του πεζού λόγου (μυθιστόρημα, διήγημα, δοκίμιο, αφορισμοί, λογοτεχνική κριτική κ.λπ.). Μυθιστορήματα και διηγήματά του έχουν μεταφραστεί σε δέκα ξένες γλώσσες. Ο ίδιος έχει μεταφράσει εξήντα τρία βιβλία όλων των κατηγοριών από οκτώ ξένες γλώσσες.Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο σε εκείνους που • δεν αμφιβάλλουν ποτέ για τις ιδέες τους, ούτε καν για το ότι είναι δικές τους • είναι βέβαιοι ότι η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα • πιστεύουν (για τον εαυτό τους) ότι άλλοτε προοδευτικός = πάντα προοδευτικός • φρονούν ότι η ανοιχτή κοινωνία κινδυνεύει μόνο από όσους θέλουν να την κλείσουν • υπερασπίζονται με πάθος τη διαφορετικότητα, αλλά θέλουν να στομώσουν ό,τι την κάνει διαφορετική • απολαμβάνουν στη λογοτεχνία και την τέχνη ό,τι έχει πιστοποιηθεί ως απολαυστικό • θεωρούν ότι το σεξ είναι ζήτημα δικαιωμάτων και καλών τρόπων • έχουν παντού άκρες, αλλά πουθενά ρίζες.