«Το κιβώτιο», έργο φαντασίας, ευανάγνωστο και συναρπαστικό σε όλα τα κεφάλαιά του, είναι κλασικό, θα λέγαμε, μυθιστόρημα, που όμως ξεχωρίζει αισθητά για τις συνεχείς παρεκβάσεις του από τα καθιερωμένα είδη, τα οποία γνωρίζει και σέβεται. Σε πρώτο στρώμα φαίνεται να περιγράφει την επικίνδυνη περιπέτεια μιας σαρανταμελούς ομάδας επιλέκτων αγωνιστών να μεταφέρουν από την πόλη Α στην πόλη Β ένα κιβώτιο αγνώστων στοιχείων, από το περιεχόμενο του οποίου θα κριθεί η έκβαση της αποστολής. Το κιβώτιο φτάνει στον προορισμό του με μοναδικό επιζώντα τον ανώνυμο αφηγητή, που είναι και ο μοναδικός μάρτυρας της διεκπεραίωσης της επιχείρησης. Συνεπώς τίθεται από την αρχή θέμα της αξιοπιστίας του, που δεν την προστατεύει το πλούσιο αγωνιστικό του παρελθόν. Έτσι υποχρεώνεται να απολογείται με επιστολές του απέναντι σε έναν ανακριτή που τον βλέπει μία φορά, και ο οποίος τελικά παραμένει άγνωστος και αγνώστων προθέσεων. Η κρίσιμη και αποφασιστική για το σύστημα «αλήθεια» παραμένει αίνιγμα και ο παραλήπτης της αλήθειας απροσδιόριστος. Ωστόσο, η υπόθεση είναι πειστική, είναι αληθοφανής και το ενδιαφέρον της διαρκώς αυξάνει. Τα γεγονότα συμβαίνουν απέναντι σε μια υπαρκτή κατάσταση, που παρουσιάζει τα συμπτώματα ενός αμείλικτου μηχανισμού, με τις δυνάμεις του σε πλήρη ετοιμότητα, συντηρώντας τις ασθένειές του στην πιο αποτρόπαιη μορφή. Γι` αυτό, διαβάζοντας το έργο από μια ουσιαστική γωνία, μπορείς να πεις ότι στο μυθιστορηματικό του σύμπαν συγκεντρώνεται ένας αντιπροσωπευτικός κόσμος ανθρώπων και καταστάσεων μιας κυνικά αυτορρυθμιζόμενης πολιτείας, όπου τα επισφαλή κίνητρα των οπαδών της κρύβονται με επιμέλεια πίσω από τον μανδύα της αφοσίωσης και της υστεροβουλίας, ενώ καταγράφεται η κυρίαρχη νοοτροπία, σιωπηρά υποταγμένη στον πολιτικό αμοραλισμό, ο οποίος από ένα πρόταγμα ελευθερίας -με διαδοχικές πράξεις- καταλήγει στην αναίρεσή της. Και το μήνυμα του έργου, θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης; Ο συγγραφέας αρνείται να εφεύρει μία και μοναδική απάντηση για την ανθρώπινη μοίρα. [Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]

Μένουν έτσι ώρα πολλή· τόση όση συνήθως διαρκούν οι αποχαιρετισμοί στις κηδείες. Στο τέλος του Daa τραγουδάνε μπροστά σε όλα τα μέλη της Gbee, τον φύλαρχο, την queen mother και τους γηραιούς τον στίχο με τόση ένταση, που όσο τραγουδούν πέφτει νεκρική σιγή. Η ένταση της φωνής της Μαργαρίτας είναι ξύλινη και διαχέεται στον περιβάλλοντα χώρο. Η ποιότητα της φωνής του Τ. είναι μεταλλική και μαχαιρώνει όλους τους θεατές της ασυνήθιστης αυτής παράστασης. Μόλις o στίχος εκπνέει ξεσπάει το μεγαλύτερο κέφι που γνώρισε ποτέ το Daa.
[…]
Στην Αφρική οι νεκροί θάβονται γυμνοί μέσα σε φέρετρα που έχουν χρώμα. Συχνά είναι ροζ, γαλάζια, άσπρα ή άλλα χρώματα. Η Μαργαρίτα θυμάται το ροζ φέρετρο της Adwoa, το άσπρο της Ester και το γαλάζιο του Patrick. Στην ύπαιθρο της Αφρικής δεν υπάρχουν μαγαζιά, μόνο παραπήγματα αραδιασμένα στον κεντρικό δρόμο. Τα φέρετρα, όπως και όλα τα άλλα εμπορεύματα, τα αραδιάζουν στον κεντρικό δρόμο.
Η κοινωνική ανθρωπολόγος Μαργαρίτα μεταναστεύει από την όχθη μιας ακύμαντης λιμνοθάλασσας στο πατρικό της στην Αθήνα, από την Αθήνα στο Μάντσεστερ, από το Μάντσεστερ στην Αφρική και πάλι πίσω στην Αθήνα. Κρατά δύο τετράδια: ένα μαύρο κι ένα κόκκινο. Το μαύρο το γεμίζει με επαγγελματικές σημειώσεις· στο κόκκινο κρύβει τα αχώνευτα της μνήμης της. Την συνοδεύουν η φωνή του φτερουγισμένου πατέρα της και τα φάσματα των συναδέλφων της, που τους δάγκωσε το φίδι. Ο David Bowie, απών, μα πανταχού παρών με τους στίχους των τραγουδιών του, δίνει μικρές σκηνοθετικές οδηγίες για τη συνύπαρξη του εδώ με το επέκεινα.
Ένα βιβλίο για τη συνάντηση με τον εαυτό και την αλλαγή που έρχεται όταν κανείς αναμετράται μετωπικά με το θάνατο.