Εδώ, όλοι μιλούν την ίδια γλώσσα, πιστεύουν στον ίδιο Θεό, αλλά είναι διχασμένοι. Δεν θέλω το παιδί μου να είναι διχασμένο. Θέλω να του δώσω τη φαντασία. Του μιλώ συνέχεια για την Σμύρνη. Του μιλώ συνέχεια με ευτυχία. Του λέω για την Εσθήρ. Ακόμα καμία είδηση από τον Ερυθρό Σταυρό. Δεν αφήνω την προσπάθεια και πηγαίνω στην Συναγωγή. Εκείνος χαίρεται για το νέο παιδί. Οι γυναίκες του σπιτιού ετοιμάζουν τάματα. Όλοι προσευχόμαστε. Αν είχα μαζί μου την Σουσάν θα πηγαίναμε και στη δική της εκκλησία. Θα ετοίμαζε κείμενα να του χαρίσει του παιδιού. Θα της το έδινα να το νανουρίσει. Είναι δυνατό είδος να σε νανουρίζει η φιλοσοφία. Μου την σκότωσαν, ίσως γι’ αυτό δεν αγγίζω φιλοσοφικό κείμενο. Εμένα μου άρεσε η Ιστορία και η Λογοτεχνία. Κι ύστερα, η Ιστορία κάηκε. Ούτε αίμα, ούτε τραύμα. Κάηκε.

Όταν το αίμα και η φωτιά παλεύουν με αλαζονεία, οι κάτοικοι λωλαίνονται, εκτοπίζονται, και οι καθεδρικοί ναοί του νου αποκτούν Κοίλα Ιερά αγνώριστα, βέβηλα και άφατα. Η πολυφωνία δέχεται το «εγώ» ως τελικό προορισμό. Η πολυφωνία λειτουργεί ως καλούπι βίων προερχομένων από πολλές συνθήκες, γλώσσες, πίστεις και φύλα· μια ροή χαλκού που προκαλεί την επιλογή των τριών κουτιών του Φρόυντ. Χάλκινοι εαυτοί αγνοούν τις τετελεσμένες αποφάσεις του κοινωνικού δημιουργήματος, καθώς η γενοκτονία γίνεται ψίθυρος, νανούρισμα, νόμος.

– Ό,τι κι αν είναι αυτό, πες μου τι συμβαίνει.– Το σουέλ μου ‘βαλε μπελά στο μυαλό.– Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που δε γυρίζεις;– Η θάλασσα δεν με επιστρέφει.– Τι γυρεύεις τώρα πια;– Δεν έχω θέληση για στεριά.Δώδεκα χρόνια μακριά από την οικογένειά του. Μακριά από τη στεριά, από τα αγαπημένα αλλά και λησμονημένα του πρόσωπα. Σπίτι του είναι πλέον το ATHOS III. O τόπος όπου αναμετριέται με τις μνήμες του. Το καταφύγιο όπου διαφυλάσσει ερμητικά κλεισμένα τα μυστικά του. Το μόνο μέρος απ’ το οποίο μπορεί και παρακολουθεί –όπως εκείνος θέλει– τη σιωπηλή πορεία του να χαράσσεται ερήμην του· τη μοναξιά του συντροφιά με το σουέλ: το βουβό κυματισμό του ωκεανού.  «Επιτέλους, ένα μυθιστόρημα υπεράνω του τρέχοντα κώδικα ηθικής. Μυθιστόρημα πρωτίστως ερωτικό το Σουέλ της Ιωάννας Καρυστιάνη σπάει τα ταμπού και τις προκαταλήψεις».ΜΑΡΗ ΘΕΟΔΟΣΟΠΟΥΛΟΥ, Το Βήμα «Ένα μυθιστόρημα με παραδειγματική συνοχή».ΑΛΕΞΗΣ ΖΗΡΑΣ, Η Αυγή «Στο καινούργιο μυθιστόρημα της Καρυστιάνη, το οποίο τιτλοφορείται Σουέλ (σουέλ είναι το βουβό κύμα, ταιριαστό εδώ σαν τίτλος, αφού κάποια πρωτευούσης σημασίας πάθη των μυθιστορηματικών προσώπων μένουν βουβά, να τρώνε την ψυχή), ο κύριος λόγος, γεμάτος σιωπές όμως κι αυτός, επιστρέφει στους άντρες».ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ, Η Καθημερινή «Η Ιωάννα Καρυστιάνη έπλασε μια συγκινητική περιπέτεια και ζωντάνεψε έναν μεγάλο έρωτα, παίζοντας στα δάχτυλα την τέχνη του σασπένς. […] Ένας ύμνος σ’ αυτό που αποκαλούμε “δεύτερη ευκαιρία”».ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ, Ελευθεροτυπία «Για μια ακόμα φορά αναδεικνύεται η πανίσχυρη δύναμη της αγάπης […]. Αψηφώντας τα σημεία των καιρών, η Καρυστιάνη επιμένει στην αγνότητα των συναισθημάτων και των εικόνων και σε μια άλλη Ελλάδα, η οποία αντέχει ακόμα και αντιστέκεται».ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ, Πρώτο Θέμα «Ένα μυθιστόρημα βαθιά συγκινητικό και εν τέλει αισιόδοξο και τόσο φωτεινό όσο μια ηλιόλουστη ανοιξιάτικη μέρα».ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟΣ, Τα Νέα

(. . .) Δώδεκα χρόνια μακριά από την οικογένειά του. Μακριά από τη στεριά, από τα αγαπημένα αλλά και λησμονημένα του πρόσωπα. Σπίτι του είναι πλέον το ATHOS III. Ο τόπος όπου αναμετριέται με τις μνήμες του. Το καταφύγιο όπου διαφυλάσσει ερμητικά κλεισμένα τα μυστικά του. Το μόνο μέρος απ` το οποίο μπορεί να παρακολουθεί – όπως εκείνος θέλει – τη σιωπηλή πορεία του να χαράσσεται ερήμην του· τη μοναξιά του συντροφιά με το σουέλ: το βουβό κυματισμό του ωκεανού. [Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]