Η ανάδειξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας στις αρχές του 2016, και η διπλή εκλογική του επικράτηση το 2019 και το 2023-2024, εξακολουθεί να αποτελεί ένα πολιτικό αίνιγμα. Οι υποστηρικτές του έχουν φροντίσει να φιλοτεχνήσουν το πορτρέτο ενός εξαιρετικά ικανού πολιτικού, ο οποίος υποτίθεται ότι στηρίζει την επιτυχία του στην «ίδρυση του επιτελικού κράτους», την «καταπολέμηση του λαϊκισμού» και το «άνοιγμα προς το Κέντρο». Πρόκειται για τρεις προπαγανδιστικούς μύθους. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκμεταλλεύτηκε μια σειρά κοινωνικών και θεσμικών κρίσεων (πανδημία, υποκλοπές, Τέμπη), προ¬κειμένου να συγκαλύψει τις δικές του ευθύνες και να εξουδετερώσει τους πολιτικούς του αντιπάλους, ιδρύοντας το «κράτος του Μαξίμου», χρησιμοποιώντας ακραίο λαϊκισμό και αναθέτοντας τα πιο κρίσιμα κυβερνητικά πόστα σε στελέχη της Ακροδεξιάς. Απέρριψε τη μεταπολιτευτική παράδοση του κόμματός του και αντέγραψε την προδικτατορική ΕΡΕ. Επανήλθε στον σκληρό ατλαντισμό, τον ωμό αντικομμουνισμό, την εξυπηρέτηση των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και την αδιαφορία για την εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων. Ο μοναδικός του «εκσυγχρονισμός» ήταν ότι στηρίχτηκε στην πλήρη υιοθέτηση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Δεν ήταν δική του έμπνευση. Θορυβημένοι από την εκλογή για πρώτη φορά στην ιστορία μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, οι μηχανισμοί του βαθέος κράτους, ταρακουνημένοι ήδη από τις λαϊκές κινητοποιήσεις κατά την περίοδο της μεγάλης κρίσης, αναζητούσαν το αντίδοτο, κι αυτό βρέθηκε στο πρόσωπο ενός φιλόδοξου πολιτικού που δεν δίστασε να αναλάβει το δύσκολο έργο. *** Ο Δημήτρης Ψαρράς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Είναι δημοσιογράφος. Διετέλεσε μέλος της ερευνητικής ομάδας «Ιός». Εργάστηκε στην Ελευθεροτυπία (1990-2011) και στην Εφημερίδα των Συντακτών (2012-2024). Σήμερα αρθρογραφεί στο Χωρίς Εφημερίδα (x-efimerida.gr).

1η έκδοση: Οκτώβριος 2020Αναρίθµητα γεγονότα, ιδεολογήµατα και µοτίβα µάς προ(σ)καλούν να προσχωρήσουµε στην ευκολία του κλισέ «η Ιστορία επαναλαµβάνεται». Ολόιδια, φυσικά, δεν επανεµφανίζεται η Ιστορία, αλλά πλάθει άκρως ενδιαφέροντα déjà vu.Πόσο µοιάζουν οι υποθέσεις Siemens του Μεσοπολέµου και του 1953-1957 µε όσα είδαµε από το 1990; Πώς λειτούργησαν, τι προοιώνισαν τα οικονοµικά σκάνδαλα του 1928-1932 και του 1946-1951; Τι δείχνει η καταπληκτική οµοιότητα ανάµεσα στους σηµερινούς αφορισµούς εναντίον αλλοδαπών προσφύγων κι εκείνους σε βάρος των «τουρκόσπορων» του 1922;Άφθονα συµβάντα, γνωστά ή άγνωστα, φαντάζουν «πρόγονοι» όσων έµελλε να ζήσουµε πολύ αργότερα. Χρηµατιστηριακό σκάνδαλο του 1872-1874 συνδέει το καφενείο «Ωραία Ελλάς» µε τη Σοφοκλέους του 1999. Αστυνοµικοί ξυλοκοπούν φοιτητές που διαδηλώνουν υπέρ της δωρεάν εκπαίδευσης και του άρθρου 16 του Συντάγµατος, αλλά όχι στη δεκαετία του 1960, του «15%», ή στη Μεταπολίτευση. Στην εποχή του Τρικούπη. Στον Μεσοπόλεµο ένα… άφαντο θωρηκτό, γερµανικής κατασκευής, διεκδικεί την ιδιότητα του «πατέρα» του «γερµένου» υποβρυχίου «Παπανικολής». Η δε εµπλοκή του Αγίου Όρους στο Μακεδονικό, όταν δεν πυροδοτούσε διπλωµατικές µάχες, προκαλούσε… καλογερικό ξύλο (1905). Και τόσα ακόµη…Ο ∆ιονύσης Ελευθεράτος, πέντε χρόνια µετά τα Λαµόγια στο χακί, ξεψαχνίζει τον Τύπο, αρχίζοντας από τα χρόνια του Όθωνα. Αναζητά ερµηνείες και συνέπειες συµβάντων, σε πολιτική, οικονοµία, κοινωνία, ήθη καθηµερινότητας. Παρακολουθεί διαµάχες, ανακωχές, σταθερές ρότες, «κυβιστήσεις», ευφυείς κινήσεις, γκάφες, σε ένα συνεχές «ταγκό» του δράµατος µε την κωµωδία…