Όταν µιλάµε για τη ζωή του πατέρα µας, σε ποιο βαθµό µιλάµε για τη δική µας τη ζωή; Πάνω απ’ όλα, σε ποιο βαθµό µιλάµε για τη ζωή όλων των πατέρων του κόσµου, τη ζωή όλων των δυνητικών αναγνωστών µας; Δεν υπάρχει ασφαλής απάντηση σε αυτό το ερώτηµα. Το βέβαιο είναι ότι δεν θα είχε νόηµα η γραφή αυτού του βιβλίου αν ένιωθα πως αφορά µονάχα τον άνθρωπο που γνώρισα. Έχει νόηµα και λόγο ύπαρξης µονάχα αν έχω κατά νου σε κάθε σελίδα ότι αυτή θα είναι µια αφήγηση που θα αφορά τον κάθε άγνωστο, τον κάθε πατέρα και την κάθε µητέρα, τον κάθε γιο και την κάθε κόρη που δεν γνώρισα ποτέ. Και αν τελικώς η µνήµη δεν είναι άλλο παρά διάσπαρτα νησιά µέσα σε µιαν απέραντη θάλασσα λήθης; Με άλλα λόγια, µήπως είµαστε όσα έχουµε ξεχάσει; Ο πρωτοπρόσωπος αφηγητής αυτής της αληθινής ιστορίας περνά από το ένα νησί στο άλλο, αναζητώντας άλλοτε σαν αρχαιολόγος και άλλοτε σαν αστρονόµος που παρατηρεί το παρελθόν του σύµπαντος τον άνθρωπο που ήταν ο πατέρας του προτού γίνει πατέρας του, τη χώρα του προτού γίνει χώρα του. Τι βρίσκει; Οικογενειακά θαµµένα µυστικά, φόνους, τραύµατα που ταξιδεύουν µέσα στον χρόνο, ανολοκλήρωτους έρωτες, εικόνες και λέξεις που στοιχειοθετούν µια ανώµαλη διαδροµή µέσα από την οποία ο αφηγητής προσπαθεί να βρει τις χαµένες συνδέσεις: µε τον εαυτό του, πρωτίστως όµως µε τους άλλους γύρω του. Τις νύχτες που ξυπνάω ανήσυχος και δεν µπορώ να ξανακοιµηθώ –παρήλθαν προ πολλού οι χρόνοι εκείνοι όπου ο ύπνος µου ήταν µακρύς και αδιατάρακτος– τους σκέφτοµαι όλους, σκέφτοµαι ότι όπως κάποια αστέρια έπαψαν πεθαίνοντας να αποτελούνται από ύλη έτσι και οι νεκροί έχουν πάψει να αποτελούνται από σάρκα, αίµα, µυς, οστά κι ωστόσο η απουσία τους, οριστική, καθολική, αµετάκλητη, είναι συχνά µια συγκαλυµµένη παρουσία. Έχουν πάψει να βρίσκονται στο σπίτι, στη δουλειά, στον πόλεµο, στον αέρα είναι απλωµένοι παντού, σε όλους τους χρόνους σαν σε µουσείο κέρινων οµοιωµάτων όλοι τους στέκονται γύρω µου ακούνητοι, σιωπηροί, αυστηροί, κατάχλωµοι και ανέκφραστοι βλέπω κι εµένα ακίνητο ανάµεσά τους πόσο µικρός ήµουν, πόσο µικρός είµαι ακόµα, πόσο µικρός θα πεθάνω κι εγώ κάποτε – στο βάθος όσο ηλικιωµένος κι αν πεθάνεις µικρός πεθαίνεις.

Όταν ένα υπερβολικά φορτωµένο µε πρόσφυγες σκάφος αναποδογυρίζει, ένας άνδρας πέφτει στη θάλασσα µαζί µε άλλους. Στον πανικό που ακολουθεί, σώζει µια ζωή και καταδικάζει µια άλλη. Ο άνδρας και το αγόρι που έσωσε –ο µόνος µάρτυρας του εγκλήµατος που προηγήθηκε– φτάνουν τελικά σε ένα µικρό νησί της Μεσο-γείου. Εκεί, τους προσφέρει προσωρινό καταφύγιο ο καταχρεωµένος ιδιοκτήτης ενός περιοδεύοντος τσίρκου. Tοπολυτιµότερο περιουσιακό του στοιχείο είναι ένας ελέφαντας που τον φροντίζει µε τρυφερότητα η γυναίκα του, παρότι πενθεί τη δεκάχρονη κόρη τους. Καθώς οι δυο πρόσφυγες περιµένουν να τους παραλάβει ένα πλοίο που η άφιξή του διαρκώς αναβάλλεται, ο άνδρας θα γοητευτεί από τη σύζυγο του ευεργέτη τους. Και ο ελέφαντας, εκτοπισµένος κι αυτός, θα γίνει, συµβολικά και στην πράξη, καταλύτης για τις τραγικές παρεξηγήσεις που θα δηµιουργηθούν. Στα χέρια του Καρνέζη η εξερεύνηση του ηθικού και συναισθηµατικού κόστους που πρέπει να πληρώσουν όσοι αφήνουν την πατρίδα τους για να βρουν ειρήνη και ασφάλεια µετατρέπεται σε µια διαχρονική αφήγηση σχετικά µε τους ανθρώπινους δεσµούς και την έλλειψη προσανατολισµού, την προσδοκία και την αµφισβήτηση του ίδιου µας του εαυτού.«Διερευνώντας την αµαρτία, την ενοχή και την εξιλέωση, αυτό το εκθαµβωτικό µυθιστόρηµα για τις εκτοπισµένες ζωές διαθέτει τη λακωνικότητα, την ηθική πολυπλοκότητα και την ειρωνική δύναµη των σπουδαίων µυθιστορηµάτων. Η καταστροφή βρίσκεται στον σπόρο κάθε φράσης – και όµως, ο τόνος είναι ουδέτερος, αποστασιοποιηµένος, και η σκοτεινή αφήγηση είναι µαγική». The Guardian«Συγγραφέας εντελώς µοναδικός, µε πλήρη έλεγχο του υλικού του». Sunday Times«Η σπουδαία ικανότητα του Καρνέζη είναι να ανακαλεί τη στοιχειωµένηοµορφιά που έχουν χαµένοι τόποι και χαµένες ψυχές». The Times«Ο Καρνέζης δηµιουργεί έναν ιστό από οδυνηρές ειρωνείες της τύχης, παρεξηγήσεις και ηθικά διλήµµατα. Πόσο εύθραυστοι είναι οι ανθρώπινοι δεσµοί και µε τι πειστικό τρόπο πλέκουµε την προσωπική µας µυθοπλασία…». Daily Mail«Ο Καρνέζης, κορυφαίος Έλληνας µυθιστοριογράφος της γενιάς του και από τους πιο διακεκριµένους Ευρωπαίους αφηγητές, γράφει για την πρόσφατη προσφυγική κρίση µε ακαταµάχητο τρόπο, µε ευαισθησία αλλά και εντιµότητα, χωρίς να χαρίζεται στους ήρωές του». Irish Times