Ποίηση

ΝΥΧΤΑ, ΝΥΧΤΑ ΠΟΛΥ…Ξυπνώ σ’ ένα σπίτι που δεν ξημερώνει ποτέ. Από ημερολόγια μαθαίνω τις μέρες που αλλάζουν. Μοιάζει αυτή η νύχτα να είναι η πιο δυνατή, τόσο παλιά κι αμετακίνητη που όλοι ασχολούνται με τα υπόλοιπα αφήνοντάς τη στην ησυχία της.Ζω σε αυτή τη συνθήκη νυχτερινής ησυχίας, κρύβοντας με επιμέλεια τα καθημερινά εγκαύματα της ζωής μου.Ήδη βασικές λειτουργίες μου αδρανούν, το ίδιο και στους άλλους, σαν θέμα ταμπού δεν το συζητάμε στις συναντήσεις μας. Προτιμούμε δημόσιες πληκτικές αντιπαραθέσεις, βολικές για να διατηρούμε τη συνθήκη νύχτας, σαν να μη νοιαζόμαστε αν ποτέ μάς αξίζει ένα αληθινό ξημέρωμα.Υπάρχει κι ένα πέπλο σιωπής, σαν ενοχή κάποιου προπατορικού αμαρτήματος της ύπαρξής μας, που δεν πιστέψαμε κατά βάθος ποτέ. Μας βόλευε κι αυτό, στη διατήρηση μιας υποψίας θύματος, για να μπορούμε να δικαιολογούμε τις εκρήξεις του θυμού μας.Μαθαίνω στα χρόνια να κυκλοφορώ σε τούτη τη συλλυπητήρια νύχτα, χωρίς να χρειάζομαι αισθήσεις αφής, όρασης.Δεν απλώνω πια τα χέρια. Δεν σκοντάφτω πουθενά, όλα τα αντικείμενα και οι τοίχοι από χρόνια αμετακίνητα. Τα έμαθα διά της συνηθείας.Κι αυτό συνεχίζεται. Μια νύχτα σιωπής, με εκρήξεις θυμού κι άχρηστες λέξεις να πονούν πάνω σε πλήκτρα.Έχω ξεχάσει την έννοια της λέξης «φως»Έχω ξεχάσει…Κάπου μακριά μου, μα τόσο κοντά μου τελικά, στη Βαρκελώνη, στη Βηρυτό, στη Γάζα ή στο Σαντιάγο, κάποιοι ξυπνούν, άτσαλα, βίαια, άδικα κι απότομα, όμως ξυπνούν. Εδώ «αργεί πολύ να ξημερώσει». Άλλωστε τα χρυσόψαρα ποτέ δεν σπάνε τη γυάλα τους, συνήθως πεθαίνουν μέσα της, αρκεί να βρίσκονται μέσα σε νερό, ποτέ δεν τους περνάει η ιδέα της απόδρασης, μιας άλλης συνθήκης ζωής, τους αρκεί η επιβίωση κι η λήθη.Όποιος απ’ τους επόμενους βρει αυτό το σημείωμα, ας ψάξει στις εφημερίδες της εποχής τα γεγονότα. Κάτι, ένα αποτύπωμα ύπαρξης, κάπου βεβαίως θα έχουμε αφήσει, μα είναι τόσο το σκοτάδι που αμφιβάλλω αν μπορεί διά γυμνού οφθαλμού να το διακρίνειη νύχτα συνεχίζεται…

Το πρώτο βιβλίο της σειράς “Δύο Αιώνες ελληνικής ποίησης” με εισαγωγή και ανθολόγηση του έργου του Σολωμού από τον Δημήτρη Αρμάο εκδίδεται από το Ίδρυμα Τάκης Σινόπουλος – Σπουδαστήριο Νεοελληνικής Ποίησης. Στο πλαίσιο του προγράμματος αυτού, σύγχρονοι Έλληνες ποιητές ανθολογούν και παρουσιάζουν σημαντικούς εκπροσώπους της ελληνικής ποίησης από τη μεγάλη ιστορική τομή του αγώνα της Ανεξαρτησίας έως τις απαρχές του 21ου αιώνα, επιχειρώντας ένα ανθολογικό πανόραμα της ποιητικής μας παραγωγής των διακοσίων τελευταίων ετών.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΓΙΑ ΥΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΤΟΠΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥΚι όμωςαπό ένα σημείο και μετάη αγωνία οφείλει να είναι εθελούσιακαι ας σημαίνει αυτόπως πας γυρεύονταςπως ψάχνεις τον μπελά σου.Δεν πειράζει αν όλα σού πάνε καλάθα βρεις εσύ έναν αγώναη αρένα λειτουργεί και αργίεςκαι Κυριακές πρωίΘεέ μου, τόσο πρωί, θα τρίβεις τα μάτια σουπλήθος τα λιοντάρια για έναν καλό χριστιανόκαι μη σε αγχώνει που οι πρωτομάρτυρες βρίσκουν βίαιοθάνατοφαντάζεσαι να μην είχες για κάτι να πεθάνεις;***Ο Σπύρος Γούλας γεννήθηκε το 1991 στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος του τμήματος Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών & Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Πατρών και εργάζεται ως προγραμματιστής. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά The Books’ Journal, Διάστιχο, Culture Book, Καρυοθραύστις και Βλάβη. Η πρώτη του ποιητική συλλογή, Τα περσινά τους βάζουν για καλά, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις το 2020 και τιμήθηκε με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή «Γιάννης Βαρβέρης» της Εταιρείας Συγγραφέων και με το Κρατικό Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα (εξ ημισείας).

ΜΑΡΤΙΟΣ 2020 Εἶναι Μάρτιος, ἡ κυκλοφορία στούς δρόμους ἔχει ἀπαγορευτεῖ κι ἐγώ δέν ξέρω τί νά σοῦ γράψω αὐτό τό κρύο ἀπόγευμα. Ἔξω ἀπ’ τό παράθυρο ὁ φόβος ἀφαιρεῖ μεθοδικά τά φύλλα μιᾶς λεύκας, γκρεμίζει τό γύψινο λιοντάρι τῆς πλατείας –στό βιβλίο πού διαβάζω μιά γυναίκα πάντα ἐπιστρέφει φαντάζομαι πώς χαϊδεύω τό χέρι σου στό σκοτάδι ἀλλά δέν εἶσαι κι οὔτε ἄν ἀναβοσβήσω τά φῶτα τρεῖς φορές ἐμφανίζεσαι. Μέ κοιτάζεις μέσα ἀπ’ τήν κορνίζα τῆς φωτογραφίας σου –ἕξι μῆνες πρίν, θάλασσα, χαμογελᾶς– καί ἤδη βλέπεις τήν ἀπουσία σου τά μαλλιά μου πού γκρίζαραν χωρίς τή συγκατάθεσή σου, τήν καρέκλα πού τρίζει –ἐγώ τριγυρνάω ἀπό δωμάτιο σέ δωμάτιο σάν νά διασχίζω τό παρελθόν μου ἤ νά ψάχνω τό παντελόνι μου σκοντάφτω διαρκῶς σέ ἀνύπαρκτα ἔπιπλα κι αἰσθάνομαι ζωντανός μόνο ὅταν σέ σκέφτομαι, ψάχνω ἕνα σημεῖο νά σέ τοποθετήσω –παντοῦ τρύπες γράφω, γράφω, γράφω ἀλλά ποτέ δέν γεμίζουν, ἀπομνημονεύω σάν ἀντίδοτο τίς στάσεις τοῦ λεωφορείου μέχρι τό σπίτι σου. Κι ὅμως ἄν τό σκεφτεῖς παραμένουμε νέοι κι ἴσως ἀκόμα εὐτυχισμένοι ἐσύ σ’ ἕνα διαμέρισμα ἄδειο στόν Βύρωνα παίζεις τή Σύλβια Πλάθ, ἐγώ ὄχι καί τόσο μακριά σου διαβάζω εἶναι Μάρτιος, τό τηλέφωνο δέν λειτουργεῖ, ἔξω ἀκούγονται μόνο τά φορτηγά τοῦ θανάτου ἀφήνω λοιπόν τό βιβλίο στήν ἄκρη, ἀνοίγω ἀπότομα τό παράθυρο καί σοῦ φωνάζω: Ἄναψε ξανά λίγο μέλλον γιά μένα!