Βιβλία

Ο Λάννυ είναι ένα μικρό αγόρι που διαφέρει από τα άλλα. Αλλόκοτος και ονειροπόλος, τις περισσότερες μέρες σκαρφα­λώνει στα δέντρα, βρίσκει καταφύγιο στις μυστικές κρυψώνες του και χάνεται στον λαβύρινθο της καλπάζουσας φαντα­σίας του. Οι γονείς του νιώθουν λατρεία, ανάμεικτη με ανησυχία, γι’ αυτό το παιδί που δεν μπορούν να ελέγξουν και να καταλάβουν. Όσο για τους κατοίκους του χωριού όπου έχει εγκατασταθεί η οικογένεια, βλέπουν τον Λάννυ απλώς σαν ένα παιδί «πειραγμένο» και αντιμετωπίζουν καχύποπτα τη σχέση του με τον ηλικιωμένο Πιτ, άλλοτε διάσημο και διαβόητο ζωγράφο, που προκαλεί τα χειρότερα κουτσομπολιά. Μια μέρα, ο Λάννυ εξαφανίζεται. Οι υποψίες στρέφονται αμέσως στον Πιτ. Όσο οργανώνεται η έρευνα, οι φωνές του χωριού μπερδεύονται, για να δώσουν τη δική τους άποψη και εκδο­χή για τα γεγονότα. Μια άλλη φωνή όμως ξεπετάγεται ξαφνικά, αυτή του «Μακαρίτη γερο-Άκανθου», μιας παγανιστικής θεότητας ριζωμένης στο φολκλόρ του χωριού, πνεύματος του δάσους και μπαμπούλα μαζί, που μοιάζει να ενδιαφέρε­ται ιδιαιτέρως για τον Λάννυ.Από το πρώτο του κιόλας μυθιστόρημα, ο Μαξ Πόρτερ χαρακτηρίστηκε ως μια αποκάλυψη της νεότερης βρετανικής λογοτεχνικής σκηνής. Κείμενο εκτός πλαισίου από κάθε άποψη, το Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά κατάφερε να συγκι­νήσει βαθιά τους αναγνώστες.Το Λάννυ είναι ένα βιβλίο εξίσου μοναδικό με το προηγούμενο, από το οποίο και διαφοροποιείται, συνεχίζοντας όμως να εμβαθύνει στις ίδιες εμμονές, τις ίδιες αγωνίες, την ίδια ποίηση. Μεγαλύτερης έκτασης, μεγαλύτερης πυκνότητας, με σαφέστερη αφηγηματική δομή, πιο φιλόδοξο επίσης, από την άποψη ότι ενορχηστρώνει μια πληθώρα φωνών και οπτι­κών, αποτελεί ένα σπουδαίο μυθιστόρημα για την παιδική ηλικία, τη φαντασία, την πίστη και τον φόβο, με δόσεις παρα­μυθιού, συναρπαστικού και τρομακτικού συνάμα. Ο Μαξ Πόρτερ δημιούργησε, με τον χαρακτήρα του Λάννυ και των γο­νιών του, του ηλικιωμένου Πιτ, αλλά κυρίως, ίσως, του Μακαρίτη γερο-Άκανθου, χαρακτήρες πρωτότυπους και εξαιρε­τικά γοητευτικούς. Δημιούργησε επίσης μια πραγματική προσωπική μυθολογία, προσθέτοντας ένα λιθαράκι στο μυθι­στορηματικό του οικοδόμημα που δεν μοιάζει με κανένα άλλο.Το βιβλίο αποτελεί μια μοναδική αναγνωστική εμπειρία: μια καταβύθιση στην καρδιά των λέξεων, σε έναν λαβύρινθο γραμμάτων που χορεύουν πάνω στη σελίδα, που αναπαράγονται και μπερδεύονται συνθέτοντας ένα μεγάλο πεζογραφικό ποίημα το οποίο μοιάζει με καλλιγράφημα. Η λογοτεχνία, σύμφωνα με τον Μαξ Πόρτερ, είναι ένα πλάσμα ζωντανό, ορ­γανικό: ανακαλύπτει εκ νέου τη γλώσσα και τη μεταμορφώνει, για να την καταστήσει πιο άμεσα και πηγαία εκφραστική.***Σε απόσταση μίας ώρας από το Λονδίνο, υπάρχει ένα χωριό. Δεν διαφέρει από πολλά άλλα στις μέρες μας: μια παμπ, μια εκκλησία, αγροτόσπιτα με κόκκινα τούβλα, κάποιες εργατικές κατοικίες, και μερικά μεγα­λύτερα σπίτια εδώ κι εκεί. Φωνές αναδύονται, όπως θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε, που μιλούν για την αγάπη και την ανάγκη και την εργασία και τον θάνατο και τις βόλτες των σκύλων. Αυτό το χωριό ανή­κει στους ανθρώπους που ζουν εκεί, στη γη και στο παρελθόν της γης.Ανήκει επίσης στον Μακαρίτη γερο-Άκανθο, μια μυθική μορφή που τα μικρά παιδιά τον ζωγράφιζαν κάποτε πράσινο και φυλλώδη, πνιγμένο από βλαστάρια που ξεφυτρώνουν από το στόμα του. Ο Μακαρί­της γερο-Άκανθος ξυπνά έπειτα από έναν θεσπέσιο υπνάκο. Ακούει αυτό το χωριό του εικοστού πρώτου αιώνα, τη συμφωνία των ομιλιών: μεθυσμένες εξομολογήσεις, κουτσομπολιά στην άκρη του δρόμου, μουρ­μούρα και συζητήσεις σε καθιστικά. Ακούει προσεκτικά, αναζητώντας ένα άτακτο, αιθέριο αγόρι που με­τακόμισε πρόσφατα στο χωριό μαζί με τους γονείς του, τον Λάννυ.Αυτό το χιμαιρικό, τολμηρό, παράξενο και εκπληκτικό μυθιστόρημα θα σαγηνεύσει τους αναγνώστες με την αναρχική του ενέργεια, με το μαγευτικό μπέρδεμα μύθου και οικογενειακού δράματος. Το Λάννυ είναι μια ωδή στη δημιουργικότητα, το πνεύμα και τις γενεσιουργές δυνάμεις που τόσο συχνά μοιάζουν να δέχονται επίθεση στον σύγχρονο κόσμο, και εδραιώνει τη φήμη του Πόρτερ ως ενός από τους πιο τολ­μηρούς και ευαίσθητους συγγραφείς της γενιάς του.***Ο Μαξ Πόρτερ γεννήθηκε το 1981 στο High Wycombe. Σπούδασε ιστορία της τέχνης στο The Courtauld Institute of Art του Λονδίνου. Εργάστηκε αρχικά σε διάφορες δουλειές, για να επιλέξει τελικά το επάγγελμα του βιβλιοπώλη. Κέρδισε μάλιστα τη διάκριση του καλύτερου νέου βιβλιοπώλη της χρονιάς, για το 2009. Στη συνέχεια, εργάστηκε ως αναγνώστης χειρογράφων προς έκδοση και διετέλεσε μέλος του εκδοτικού επιτελεί­ου του οίκου Granta.Από τις εκδόσεις Πόλις, κυκλοφορεί επίσης το πρώτο του βιβλίο, Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά, για το οποίο και τιμήθηκε με τo βραβείo Sunday Times/Peters Fraser & Dunlop Young Writer of the Year, το Europese Literatuurprijs, το BAMB Readers Award και το International Dylan Thomas Prize.

Κατά την παραμονή της σε μια ευρωπαϊκή πόλη σημαδεμένη από τη βία του B′ Παγκόσμιου πολέμου, σε μια πόλη με δριμείς χειμώνες, η συγγραφέας αναμετριέται με μια άλλη τραγωδία, που καθόρισε την πορεία της οικογένειάς της: τον θάνατο της μεγάλης της αδερφής, η οποία εγκατέλειψε τον κόσμο μόλις δύο ώρες μετά τη γέννησή της. Σε μια αφήγηση αυτοβιογραφική και θραυσματική, στιλπνή και σπαρακτική, που αναδύεται μέσα από λευκές εικόνες –τα σπάργανα που έγιναν σάβανο, το μητρικό γάλα που το μωρό δεν πρόλαβε να πιει, μια χούφτα λέξεις στο χαρτί–, η νομπελίστρια συγγραφέας ζωντανεύει τη μνήμη μιας αδερφής την οποία δεν πρόλαβε ποτέ να γνωρίσει, μετουσιώνοντας έτσι, απέριττα και ποιητικά, ένα θέμα βαθιά προσωπικό σε υψηλή λογοτεχνία. «Μεγάλωσα μέσα σ’ αυτή την ιστορία» γράφει η ίδια. Το Λευκό είναι ένας λυρικός αναστοχασμός πάνω στο πένθος, αλλά και στις αντοχές της ανθρώπινης ψυχής, στην αέναη προσπάθεια να πλάσουμε νέα ζωή από τις στάχτες της καταστροφής. Η έκδοση συμπληρώνεται από την όμορφη διάλεξη που έδωσε η Χαν Γκανγκ στο πλαίσιο της βράβευσής της με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Αν είχες ζήσει εσύ,εγώ δεν θα υπήρχα.Αν ζω εγώ, πάει να πειπως εσύ δεν μπορείς να υπάρξεις. Μόνο για λίγο, φευγαλέα, σ’ εκείνοτο γαλαζωπό κενό ανάμεσα στο φωςκαι το σκοτάδι, μπορούμε ναδιακρίνουμε η μια την άλλη. «Όταν γράφω, χρησιμοποιώ το σώμα μου. Χρησιμοποιώ όλα τα αισθητηριακά ερεθίσματα της όρασης, της ακοής, της όσφρησης, της γεύσης, νιώθω την τρυφερότητα και τη θερμότητα, το κρύο και τον πόνο, αφουγκράζομαι τους χτύπους της καρδιάς μου, παρατηρώ την ανάγκη του οργανισμού μου για τροφή και νερό, τον τρόπο που περπατάω ή τρέχω, την αίσθηση του αέρα, της βροχής ή των νιφάδων του χιονιού πάνω στο δέρμα μου, την αίσθηση ενός χεριού μες στο δικό μου. Καθετί που ζωηρά προσλαμβάνω ως θνητό ον που το αίμα κυλάει στις φλέβες του, προσπαθώ να το ενσταλάζω στις φράσεις μου».Χαν Γκανγκ