Ο Γουίλιαμ Γουίλκι Κόλινς ήταν Άγγλος συγγραφέας, φίλος και συνεργάτης του Ντίκενς. Το γνωστότερο μυθιστόρημά του είναι Η Φεγγαρόπετρα, που από πολλούς θεωρείται ως το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα παγκοσμίως. Συνολικά έχει γράψει περισσότερα από 30 βιβλία, εκατοντάδες άρθρα και δοκίμια και περίπου 12 θεατρικά έργα. Ο Κόλινς αποκλήθηκε μετρ της μυθιστορίας των έντονων συγκινήσεων, που είναι ο πρόδρομος του αστυνομικού μυθιστορήματος. Το ενδιαφέρον του δεν επικεντρωνόταν τόσο στους ήρωες των ιστοριών του όσο στην πλοκή τους, την οποία εμπλούτιζε με ακριβέστατες ιατρικές, νομικές και αστυνομικές λεπτομέρειες. Αυτές οι σχολαστικές λεπτομέρειες μας δίνουν μια εκτενή και πολύ χρήσιμη εικόνα της μεσοβικτωριανής Αγγλίας. Αν και έριχνε το βάρος στην ανάπτυξη της πλοκής ενός έργου και ασχολιόταν λιγότερο με τις κοινωνικές προεκτάσεις, οι πεποιθήσεις του σκιαγραφούνται καθαρά και είναι ιδιαίτερα μοντέρνες. Κρίνει την ηθική της εποχής του κενή και την καυτηριάζει αναλόγως[18]. Ποτέ δεν ειρωνεύεται (όπως συνήθιζαν άλλοι σύγχρονοί του συγγραφείς) τα γηρατειά, τη στειρότητα ή την ασχήμια του γυναικείου φύλου. Χωρίς να είναι φεμινιστής, παρουσιάζει τις ηρωίδες του δυνατές, αποφασιστικές και έξυπνες. Ο ρόλος τους δεν καθορίζεται από κάποια ανδρική φιγούρα, είναι αυθύπαρκτα ανθρώπινα όντα [19]. Η ιδιόμορφη δεξιοτεχνία του και ο αντισυμβατικός οικογενειακός του βίος δεν εκτιμήθηκαν από τους σύγχρονους κριτικούς των βιβλίων του και αυτό σαφώς δεν βοήθησε στην υστεροφημία του. Χαρακτηριστικός ο αφορισμός ενός κριτικού της εποχής, που αναφερόμενος στο Αρμαντέιλ, το ονομάζει «κακάσχημο μωσαϊκό» [20]. Οι ήρωες, και κυρίως οι ηρωίδες, για έναν καθωσπρέπει βικτωριανό δεν έπρεπε να παρουσιάζουν τα στοιχεία ανηθικότητας που τους έδινε απλόχερα ο Κόλινς. Αλλά πώς θα μπορούσε και να τους παρουσιάζει διαφορετικά; Αφού τα έργα του είναι γεμάτα με δόλια εγκλήματα, απάτες, οικογενειακές συνωμοσίες, εγκληματικές παγίδες και όλα αυτά που του χάρισαν τελικά τον τίτλο του «πατέρα του αγγλικού μυθιστορήματος μυστηρίου».

(WIKIPEDIA)