Στην εποχή του Μεσαίωνα οι λογικοί και σώφρονες άνθρωποι των πόλεων στοιβάζαν τους ψυχικά διαταραγμένους ή λοξούς σε μεγάλα ξύλινα καράβια χωρίς κουπιά και τους άφηναν να περιφέρονται ακυβέρνητοι στις θάλασσες.Οι πρωταγωνιστές των νέων διηγημάτων του Ανδρέα Νικολακόπουλου δεν ζουν στο Μεσαίωνα. Βρισκόμενοι όμως στη θάλασσα, στα βουνά, σε δάση, σε πόλεις, σε τρένα, σε πανεπιστημιακά εργαστήρια, ανάμεσα στα σύννεφα, απέκτησαν και οι ίδιοι την παλιά εκείνη λοξή ματιά. Η διαφορά είναι πως δεν φτιάχνονται πια μεγάλα ξύλινα καράβια.

Μετά από τρεις συλλογές διηγημάτων, ο Ανδρέας Νικολακόπουλος καταθέτει ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα που ήδη από την εισαγωγή σε παρασέρνει σε ένα ιλιγγιώδες, μεθυστικό ταξίδι στον τόπο και στον χρόνο.Γραμμένο σε τέσσερα μέρη το Φλόρενς Μπλαντ, μοιάζει με ένα αγωνιώδες και πολλές φορές αδυσώπητο κυνηγητό με το πεπρωμένο και το αναπόφευκτο σκοτάδι που έρχεται να σφραγίσει την κάθε ανθρώπινη μοίρα. Σαν τα κομμάτια ενός παζλ η ολοκληρωμένη εικόνα του οποίου κόβει την ανάσα. Πρόσωπα, χώρες, πόλεις, εποχές, κινήματα, καταστροφές, ουσίες, εγκλήματα με φόντο τα μεγάλα ποτάμια μιας φλεγόμενης Ευρώπης. Νερά της ζωής και του θανάτου που παρασέρνουν τους ήρωες και τους οδηγούν άλλοτε σε ασφαλείς όχθες και άλλοτε στον όλεθρο. Ένα μπαρόκ μυθιστόρημα γραμμένο με τους πιο σκούρους τόνους μιας ασυγκράτητης και ενίοτε μακάβριας φαντασίας.