Στοιχειώδες απόγευμαΣυμπυκνώνω τα μη διαχειρίσιμανικέλιο για τα ραγίσματαψευδάργυρο για τις παραχωρήσειςιρίδιο σε ασήμαντες ποσότητες για αυτοκριτική.Το κράμα με χλευάζειτινάζει κορόνα-γράμματα το κλείστροκαι ανοίγει τρύπα στο πάτωμα(την τρύπα).Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ τι θα πουν οι γείτονεςαπό κάτωπέφτω μέσαεξακοντίζομαι στη λιωμένη μου φρίκημε τη σιγουριά πυρίμαχου.Το σημείο μου, μία τήξη μακριά.