Ο Ντάντε Αλιγκέρι (ιταλ. Dante Alighieri), εξελληνισμένα Δάντης Αλιγκέρι (22 Μαΐου ή 13 Ιουνίου 1265 – 14 Σεπτεμβρίου 1321), ευρέως γνωστός απλά ως Δάντης, ήταν Ιταλός ποιητής, συγγραφέας και φιλόσοφος. Θεωρείται ο πρώτος σημαντικός δημιουργός στην ιταλική ποίηση ενώ το περίφημο έργο του, η Θεία Κωμωδία, που αρχικά ονομάστηκε απλώς Κωμωδία και μόλις αργότερα μετανομάστηκε σε Θεία από τον Βοκάκιο, εκτιμάται έως σήμερα ως ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Ο Δάντης είναι γνωστός για την καθιέρωση της χρήσης της δημοτικής γλώσσας στη λογοτεχνία σε μια εποχή που η περισσότερη ποίηση γραφόταν στη λατινική γλώσσα, η οποία ήταν προσβάσιμη μόνο σε μορφωμένους αναγνώστες. Στο έργο του De vulgari eloquentia (Περί της ευγλωττίας στη δημοτική γλώσσα) υπερασπίστηκε τη χρήση της δημοτικής γλώσσας στη λογοτεχνία. Η χρήση της διαλέκτου της Φλωρεντίας για έργα όπως η Νέα Ζωή (La Vita Nuova) (1295) και η Θεία Κωμωδία συνέβαλε στην καθιέρωση της σύγχρονης τυποποιημένης ιταλικής γλώσσας. Γράφοντας τα ποίηματά του στην ιταλική καθομιλουμένη και όχι στη λατινική, ο Δάντης επηρέασε την πορεία της λογοτεχνικής ανάπτυξης, καθιστώντας την ιταλική γλώσσα ως τη λογοτεχνική γλώσσα της δυτικής Ευρώπης για αρκετούς αιώνες. Το έργο του δημιούργησε ένα προηγούμενο που ακολούθησαν αργότερα σημαντικοί Ιταλοί συγγραφείς όπως ο Πετράρχης και ο Βοκάκιος.
Ο Δάντης συνέβαλε στην καθιέρωση της ιταλικής λογοτεχνίας και θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους εθνικούς ποιητές της χώρας και μία από τις μεγαλύτερες λογοτεχνικές προσωπικότητες του δυτικού κόσμου. Οι απεικονίσεις του για την Κόλαση, το Καθαρτήριο και τον Παράδεισο παρείχαν έμπνευση για το μεγαλύτερο σώμα της δυτικής τέχνης και λογοτεχνίας. Επηρέασε Άγγλους συγγραφείς όπως ο Τζέφρι Σώσερ, ο Τζον Μίλτον και ο Άλφρεντ Τένισον, μεταξύ πολλών άλλων. Επιπλέον, σε αυτόν αποδίδεται η πρώτη χρήση της ομοικαταληξίας τέρτσα ρίμα. Περιγράφεται ως ο «πατέρας» της ιταλικής γλώσσας και στην Ιταλία αναφέρεται συχνά ως il Sommo Poeta («ο ύψιστος ποιητής»). Ο Δάντης, ο Πετράρχης και ο Βοκάκιος ονομάζονται επίσης tre corone (“οι τρεις κορυφές”) της ιταλικής λογοτεχνίας.

(Wikipedia)