Αρχαίος πίθηκος

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗΤίποτε δεν είναι πραγματικά καινούργιο.Μήπως από παλιά δεν συνέλεγαν οι άνθρωποι τον Χρόνοσε ξύλινα βαρέλια που είχαν μια τρύπα στον πάτο,κι όταν έσμιγαν στο δάσοςοι φλέβες τους δεν σχημάτιζανπεταλούδες στους καρπούς;Και, όταν έθαβαν τα παιδιά τους,δεν έβαφαν μαύρο το χώμακι έσπαζαν το νερό μες στο πηγάδιγια να μην αντανακλά το πρόσωπο του Καβαλάρη;Και, όταν χώριζαν,δεν έριχναν στη θάλασσατα πήλινα ομοιώματα των αγαπημένων;Και, όταν τους πρόδιδαν οι φίλοι,δεν χαράκωναν την αριστερή παλάμηκαι πασάλειβαν το μισό τους πρόσωπο με αίμααφού είχαν χάσει τον άλλο εαυτό;Όλα είναι παλιά κι έχουν συμβεί ξανά.Αυτό που εσύ αποκαλείς πόνοείναι μόνο ένα παλιό λαγήνιγεμάτο από στιγμέςπου συστρέφονται με αγωνίακαι τρώνε την ουρά τους.Γι’ αυτό όταν μου λες πρώτη φοράεγώ ακούω πάλι.