Έχετε μάθει στη ζωή σας να λέτε ‘όχι’, ‘στοπ’, ‘δεν νιώθω άνετα’; Εσάς τους γονείς ρωτάμε… Αν δυσκολεύεστε να απαντήσετε ΝΑΙ, ανήκετε στους ενήλικες εκείνους που όταν ήταν παιδιά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ‘έμαθαν’ πως τα θέλω τους είναι λιγότερο σημαντικά από τα θέλω των άλλων ανθρώπων. Είμαστε σίγουροι πως στα παιδιά σας θέλετε να μάθετε κάτι διαφορετικό και είμαστε ακόμη πιο σίγουροι με την Καλομοίρα Θεοχάρη Kalomoira Theochari πως διαλέξαμε το πιο κατάλληλο βιβλίο για να πετύχετε το στόχο σας!
“Με μια αγκαλιά ερχόμαστε στο φως: ένας γιατρός που μας κρατάει στην αγκαλιά του, για λίγα μόνο δευτερόλεπτα. Κι ύστερα μας δίνει στης μητέρας· μια αγκαλιά που ανοίγει και δεν κλείνει ποτέ. Από αγκαλιά σε αγκαλιά η ζωή μας θα κυλήσει. Γονείς, συγγενείς, ένα «Πρόσεχε μη σου πέσει!» κάθε τόσο, ένα «μην το σφίγγεις πολύ το παιδί!», μαθαίνουμε μεγαλώνοντας πως οι αγκαλιές έχουν αποχρώσεις, έχουν θερμοκρασία: η ψυχρή, η θερμή, αυτή που δίνεις όταν συναντάς κι αυτή όταν αποχωρίζεσαι… Περίεργες, όμως, κι αυτές οι αγκαλιές… Βγαίνουν σε τόσα μεγέθη, ύψη, βάθη, πλάτη, που ποτέ δεν ξέρεις ποια πραγματικά σου ταιριάζει. Γι’ αυτό κι όλες τις δοκιμάζεις. Και ξεχωρίζεις μέσα σου ποια ταιριάζει στον καθένα, ποια θα κάνεις δώρο, με φιόγκους και χρυσόσκονη, ποια θα ’χεις να παρηγορείς, με ποια θα κάνεις φίλους και με ποια θα ερωτεύεσαι. Δεν είναι εύκολο να τα θυμάσαι όλα αυτά. Ένα παιδί θα πει μονάχα μία πως είναι η αγκαλιά. Κι είτε τη θες είτε όχι, εμείς και πάλι αγκαλιά θα τη βαφτίσουμε. Ίσως και να βιαζόμαστε, ίσως γιατί κι η αγκαλιά έχει ένα γιγάντιο ρολόι καταπιεί. Άλλες κρατούν πολύ και άλλες λίγο, άλλες τις θες αιώνιες κι άλλες δεν θες να σε αγγίξουν. Τα δευτερόλεπτα της αγκαλιάς θα καθορίσουν την απόλαυση ή και το στρες σου. Κάθεται, όμως, ποτέ κανείς χρονόμετρο να βάλει την ώρα που αγκαλιάζει; Όχι. Γιατί αυτές που θες, να τις μετρήσεις δεν χρειάζεται. Το νιώθεις από μόνος σου ότι διαστέλλουν τον χρόνο και δεν τον σκέφτεσαι. Τι κάνουμε, όμως, με αυτές που κι ένα δευτερόλεπτο κουράζει; Πού καταλήγουν όσες κοστίζουν ή ταλαιπωρούν, όσες πληγώνουν ή θυμώνουν; Αυτές φωνή θα πρέπει να έχουν να σε προειδοποιούν, είτε προτού συμβούν ή αν θα γίνουν. Ένα τραγούδι που θα λέει για τη συναίνεση, όσο μπορεί ένα παιδί τον όρο αυτό να πλησιάσει. Να σε κάνω μια αγκαλιά; Αμέσως σκέφτηκα «Ποιος άραγε ανόητος αρνείται να τον κάνουν αγκαλιά;», ούτως ή άλλως και το ρήμα έχει ένα νόημα διπλό. Εάν κάνει κάποιος αγκαλιά σημαίνει ότι σ’ αγκαλιάζει, σημαίνει όμως ότι μεταμορφώνει σε αγκαλιά κι εσένα τον ίδιο. Αν αρνηθείς, θα έχεις λόγο. Κάποιες αγκαλιές ζουν καλύτερα απραγματοποίητες. Αν, όμως, τη δεχτείς την αγκαλιά, είναι δική σου πλέον η μεταμόρφωση. Ξέρεις κι εσύ να τη μοιράζεσαι, μπορείς κι εσύ σ’ άλλους τα μαγικά σου να τα κάνεις. Δεν είναι τυχαίο που το «αγκαλιάζω» μέσα του κρύβει την ΑΓΚΑΛΙΑ που ΖΩ ή την παραδοχή πως ζούμε μες στις αγκαλιές των ανθρώπων μας. Κι έτσι κι αλλιώς ευλογημένοι είμαστε. Που ζούμε μέσα στην ωραιότερη αγκαλιά: αυτή του εαυτού μας. Που όταν τον αγκαλιάσουμε σφιχτά, σωστά, ζεστά ή αιώνια, γινόμαστε κι εμείς ο πρώτος πρώτος κύριος που στη ζωή μας έφερε. Γινόμαστε ο γιατρός μας. Κι ο κύκλος κλείνει ή ανοίγει πολλούς παράλληλους κύκλους γιατρειάς, αποδοχής και μεταμορφώσεων.”
Δεν θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερος πρόλογος από αυτόν που συνέγραψε ο δάσκαλος Μάριος Μάζαρης για το σημερινό, πολύ ξεχωριστό βιβλίο μας!
ΝΑ ΣΕ ΚΑΝΩ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ;
Συγγραφέας: Φρόσω Φωτεινάκη
Εικονογράφηση: Φωτεινή Τίκκου
Προτεινόμενη ηλικία: 4+
Εκδόσεις: Εκδόσεις Διόπτρα – Dioptra Publications
“Ο φίλος μου ο Σωτήρης με ρωτάει πάντα πριν με κάνει μια αγκαλιά! Νιώθω υπέροχα μαζί του! Υπάρχουν όμως πολλές, διαφορετικές αγκαλιές… Κάποιες με γεμίζουν χαρά και αγάπη, άλλες με κάνουν να ντρέπομαι και άλλες να αγχώνομαι και να θέλω τόσο πολύ να πω «όχι!». Ποια αγκαλιά είναι ασφαλής για το παιδί μου; Πώς θα του μιλήσω για τον αυτοσεβασμό, την οριοθέτηση, τη συναίνεση χωρίς να το πλημμυρίσω με φόβο και φοβίες; Ποια είναι η σπουδαιότερη, η πιο πολύτιμη αγκαλιά;”
Θα ήθελα να σας γράψω πολλά για το συγκεκριμένο βιβλίο… Για την γεμάτη ζωντάνια πρωταγωνίστρια Αντιγόνη που ξετρελαίνεται για σφιχτές, ζεστές και ζουληχτές αγκαλιές… Θα ήθελα να υπογραμμίσω την επίγνωση που έχει στο ποιες αγκαλιές την γεμίζουν χαρά και ποιες τη φέρνουν σε δύσκολη θέση… Θα ήθελα να δώσω συγχαρητήρια στην συγγραφέα που τόνισε ότι υπάρχουν αγκαλιές ακόμη και από πολύ δικούς μας ανθρώπους που μερικές φορές μας κάνουν να δυσανασχετούμε (δες = θείοι, νονοί, ξαδέλφια, φίλοι γονιών, γνωστοί στο χωριό!)… Θα ήθελα να σημειώσω πόσο διαφορετικές, ξεχωριστές και ιδιαίτερες φαντάζουν στα μάτια μου κάθε φορά οι εικόνες της μοναδικής Φωτεινής Τίκκου… Πώς συμπληρώνει την αφήγηση μέσα από τις δημιουργίες της και περνά άμεσα μηνύματα που κάθε παιδί μπορεί να προσλάβει από το άμεσο περιβάλλον του… Θα ήθελα, πολλά ‘θα ήθελα’ μα θα πρέπει να αρκεστείτε σε αυτή τη μικρή παράγραφο!
Εγώ σαν παιδί δέχτηκα κάτι παραπάνω από μια ανεπίτρεπτη αγκαλιά και δυστυχώς έως τώρα δεν έχω διαχειριστεί το τραύμα μου! Όσο απαραίτητο ένιωσα να αναδείξουμε αυτό το βιβλίο με μία ανάρτηση άλλο τόσο δύσκολο μου είναι να μιλήσω για αυτό! Μπορεί να μην σας μιλάω αλλά σας γράφω κι αυτό για εμένα είναι εξίσου οδυνηρό! Δεν μπορεί αυτή η τεράστια ανάγκη μου να εφιστήσω την προσοχή σας σε μία έκδοση σαν κι αυτή, να χωρέσει σε λέξεις! Θα μου επιτρέψετε, λοιπόν, να καταφύγω σε αποσπάσματα και copy paste από όσα ήδη έχουν ειπωθεί για το βιβλίο!
“Ποιες αγκαλιές θέλω στα αλήθεια εγώ; Και πώς μπορώ να καταλάβω ποια αγκαλιά είναι ασφαλής; Θα, είναι σίγουρα η αγκαλιά εκείνου που με κάνει…να χαμογελώ / να μην ντρέπομαι / να μην αγχώνομαι / να μην απορώ / να μην πονάω / να μην πιέζομαι / να μη στριμώχνομαι / να αράζω ξαπλωτή / να…ηρεμώ! Και σε κάθε άλλη αγκαλιά μπορώ με θάρρος πια να πω:
*Στοπ, δεν θέλω να αγκαλιαστώ!
*Όχι, δεν νιώθω καθόλου άνετα με αυτό!
*Μπορείτε να κάνετε λίγο πιο πέρα, παρακαλώ;
*Όταν λέω όχι, το εννοώ!
Αν η αγκαλιά, το χάδι, το φιλί κάποιου μου κακοφανεί, δεν το κρατάω μυστικό… Το μοιράζομαι με τους γονείς μου, τον δάσκαλό μου ή με όποιον μεγάλο εμπιστεύομαι εγώ!”
(απόσπασμα του βιβλίου)
“Ως θεραπεύτρια γνωρίζω καλά πως ο τρόπος που ως γονείς και φροντιστές αγγίζουμε ένα μωρό και στη συνέχεια ένα παιδί γίνεται ο τρόπος που το ίδιο μαθαίνει να διαχειρίζεται τα αγγίγματα στην πορεία της ζωής του. Κι έτσι, ένα παραβιασμένο από αγγίγματα παιδί, ένα παιδί, για παράδειγμα, που δεχόταν πιέσεις για να αγκαλιάζει, να φιλάει, να δέχεται την επαφή, γίνεται ο ενήλικος που δεν γνωρίζει πώς να τοποθετήσει τα όριά του, και το παιδί που δεν αγκαλιάστηκε γίνεται ο ενήλικος που δεν έμαθε να αγκαλιάζει τον εαυτό αλλά και εκείνος που φοβάται την αγκαλιά του άλλου. Τόσο σπουδαία είναι η σχέση μας με τις αγκαλιές, τόσο επιδραστική στον τρόπο που αγαπάμε και σεβόμαστε τον εαυτό και τους άλλους. Μα γιατί, άραγε, συζητάμε ελάχιστα για αυτές; Ακόμα και σήμερα, σε μια εποχή σύγχρονη, οι γονείς από τη μια φοβούνται μη τυχόν το παιδί τους δεχθεί αγκαλιές ανεπιθύμητες και μη ασφαλή αγγίγματα, από την άλλη όμως διστάζουν να επικοινωνήσουν ανοιχτά για το σώμα, την επαφή, τις παραβιάσεις. «Μα, τι λόγια να χρησιμοποιήσω;», «Δεν θέλω να τρομάξω το παιδί», «Κι αν το πονηρέψω;» είναι λίγες από τις φράσεις που οι γονείς φέρνουν στην ψυχοθεραπεία, ενώ παραμένουν αγκυλωμένοι στο άγχος, στον φόβο αλλά και σε ένα αίσθημα αβοηθησίας. […] Μέσα από την ιστορία αυτή θέλησα ακόμα να βοηθήσω γονείς και παιδιά να εξοπλιστούν με λέξεις και φράσεις οριοθέτησης. Είναι πραγματικά εκπληκτικό πως, δουλεύοντας θεραπευτικά με ενήλικες, συνειδητοποιώ καθημερινά πως δεν έχουμε μάθει να λέμε «όχι», δεν έχουμε μάθει να λέμε «σταμάτα», δεν έχουμε μάθει να δηλώνουμε με σαφήνεια πως κάποιες κινήσεις/συμπεριφορές/λέξεις μάς παραβιάζουν· δεν έχουμε μάθει να βάζουμε τα όριά μας. Δεν έχουμε μάθει, επειδή δεν μας το έμαθαν. Μεγαλώνοντας με την παρότρυνση να είμαστε «καλοί» για τους άλλους, χτίσαμε γενιές παραβιασμένων ψυχικά και σωματικά ανθρώπων, που φοβόνταν να αρνηθούν μια αγκαλιά μην τυχόν τους χαρακτηρίσουν «αγενείς», που ντρέπονταν να εκφράσουν την αλήθεια τους για να μην κριθούν, που έχασαν την ασφάλεια του εαυτού για να νιώσουν ασφαλείς στο σύνολο. Μα, δεν μπορείς να νιώσεις ασφαλής, αν δεν έχεις πρώτα προστατεύσει εσένα. […] Όσο χρήσιμο είναι αυτό το βιβλίο για ένα παιδί που δυσκολεύεται να οριοθετήσει, άλλο τόσο χρήσιμο είναι για ένα παιδί που δυσκολεύεται να οριοθετηθεί στα αγγίγματα, λειτουργώντας ορμητικά και έντονα στην επαφή με τα άλλα παιδιά. […] Η Αντιγόνη προσκαλεί τα παιδιά να αγαπήσουν το σώμα τους, να βάζουν τα όριά τους με οδηγό το συναίσθημα και τον αυτοσεβασμό, και μιλάει για την αυτοπροστασία δίνοντας έμφαση στην αγάπη για τον εαυτό και όχι στον φόβο για τους ανθρώπους και τη ζωή. Άλλωστε, ο στόχος δεν είναι να μεγαλώσουμε παιδιά που φοβούνται τους ανθρώπους, παιδιά που ανταμώνουν τις σχέσεις με άγχος και φοβίες, αλλά παιδιά που αγαπούν και σέβονται τον εαυτό τόσο, ώστε να κρατούν κοντά τους όσους τους αγαπούν και τους σέβονται εξίσου.”
(Σημείωμα της συγγραφέα και Συμβουλευτικής Ψυχολόγου & Ψυχοδυναμικής Ψυχοθεραπεύτριας, κυρίας Φωτεινάκη που συνοδεύει την έκδοση)
Για όλους εμάς (τους μεγάλους εννοώ) που είτε έχουμε ή όχι παραβιαστεί αλλά σίγουρα θέλουμε να διδάξουμε τη συναίνεση στα παιδιά μας και για όλα τα παιδιά που θα βρουν τον εαυτό τους μέσα στην ιστορία της Αντιγόνης και του φίλου της Σωτήρη, αυτό το βιβλίο είναι MUST προσθήκη! Ξεκάθαρο μήνυμα, ευχάριστη εικονογράφηση, εξαιρετική έκδοση, εκπαιδευτικό υλικό που μπορείτε να αναζητήσετε και συμβουλές από ειδικούς, τι άλλο να ζητήσει κανείς; Εγώ με τα παιδιά μου το λατρεύουμε ήδη! Ήρθε η ώρα να το λατρέψετε και εσείς!
PHOTOCREDITS: Eleni Tziouvi