Χόρα

Αθήνα, 2015. Μέσα στην ασφυχτική πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης, δύο άνεργοι μουσικοί αποφασίζουν να χτυπήσουν τα ταμεία της συναυλίας που δίνει ένας φημισμένος λαϊκοέντεχνος τραγουδιστής. Το πρόβλημα είναι ότι την τελευταία φορά που έκλεψαν κάτι –πριν είκοσι χρόνια– το πράγμα πήγε στραβά. Τώρα όμως είναι έτοιμοι για όλα. Αδειάζουν τις θήκες των μουσικών οργάνων τους και βάζουν μέσα όπλα αν και δεν ξέρουν καν πώς να τα κρατάνε. Πάντως είναι αισιόδοξοι…

Η Χόρα είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που ισορροπεί ανάμεσα στο βαλκανικό νουάρ και τη σουρεαλιστική κωμωδία. Η δομή του παραπέμπει στον ομώνυμο δεξιοτεχνικό σκοπό από τη Ρουμανία, ο οποίος σε κάθε του επανάληψη παίζεται όλο και πιο γρήγορα.

Η σακούλα είναι σχεδόν φίσκα, όμως θέλω κι άλλα. Με πιάνει απληστία. Μούρλα. Βλέπω ότι χωράει λίγα ακόμα. Δεν μπορώ να σκεφτώ λογικά. Είναι μια παρόρμηση που λες και έρχεται από τα βάθη του χρόνου και δεν την ελέγχω. Κάτι μου λέει ότι έχουν περισσέψει κι άλλα λεφτά φυλαγμένα πίσω από τους πάγκους. Απειλώ τις ταμίες. Ουρλιάζω να τα δώσουν όλα μέχρι τελευταίας δεκάρας. Τις βρίζω. Εκείνες τρέμουν. Αλλά δεν κουνιούνται από τη θέση τους, έχουν παγώσει. Ο Νικόλας με πλησιάζει και μου ψιθυρίζει να ηρεμήσω. Τραβάει τη μαύρη σκουπιδοσακούλα από τα χέρια μου και πάει να τη δέσει, αλλά δυσκολεύεται, γιατί κρατάει και το καλάσνικοφ συγχρόνως.
Απόσπασμα από το βιβλίο